ὀϊστευτήρ
ὀϊστ-ευτήρ, ῆρος, ὁ, = sq., AP 6.118 (Antip.), Nonn. D. 7.271; ἐρώτων ib. 35.26.
ὀϊστευτήρ, ῆρος (ὁ) qui lance un trait ou des traits, archer, Anth. 6, 118 ; Nonn. D. 7, 271.
Étym. ὀϊστεύω.
ὀϊστευτήρ, ῆρος, ὁ, der mit dem Pfeile Schießende ; Antiphil. 20 (VI.118); Nonn. D. 7.271.
ὀϊστευτήρ, ῆρος, ὁ,
- an archer, Anth. from ὀιστεύω