ὁμόχροος
ὁμόχροος, of one colour
ὁμό-χροος, ον, contr. ὁμό-χρους, ουν,
- of one colour, opp. ποικίλος, Arist. HA 543a25, cf. 525a4; alike in colour, prob. in Epicur. Ep. I p. 11 U., cf. Gal. 13.496, AP 5.300 (Paul.Sil.); uniform in colour, Hp. Mul. 1.40: heterocl.pl. ὁμόχρους (from ὁμόχροες) Archig. ap. Paul.Aeg. 4.5.
ὁμό·χροος-ους, οος-ους, οον-ουν :
1 de couleur uniforme, Arstt. H.A. 5, 10, 3 ||
2 de la même couleur, Anth. 5, 361 ||
3 d’une surface égale, unie, Hpc. 607, 8.
Étym. ὁμ. χρόα.
ὁμόχροος, von derselben, von gleicher Farbe, Arist. gen.an. 3.1 ; auch ὁμόχρους, Luc. Pisc. 51 ; τὸ ὁμόχροον = ὁμόχροια ; bei Hipp. von gleicher, ebener Oberfläche, καὶ λεῖος.