ὁρμητικός
ὁρμητικός, impetuous, impulsive
ὁρμ-ητικός, ή, όν,
- impetuous, impulsive, ὁ. [δύναμις] appetite, Ti.Locr. 102e; ὁ. πρός τι eager for a thing, Arist. Pr. 869b13: Sup., Id. HA 573a27: abs., Thphr. HP 9.18.10 (Comp.); -κὸν [κίνημα] Plu. Col. 2.1122c; -κώτερον τὸ σχῆμα τοῦ πυκτεύοντος more adapted for attack, Philostr. Gym. 34. Adv. -κῶς, ἔχειν Ath. 9.401c; ὁ. ἔχειν πρός τι to be eager for a thing, Arist. HA 572a8, Diocl. Fr. 141, Sor. 1.38: Comp. -κώτερον Arist. HA 597a29.
- II exciting, stimulating, Demetr.Ix. ap. Ath. 3.74b; φαντασία -κή creating appetition, Stoic. 3.40.
ὁρμητικός, ή, όν :
1 qui se porte avec ardeur : πρός τι, Arstt. Probl. 2, 21, 2, etc. vers qqe ch. ; abs. véhément, ardent, impétueux, Arstt. H.A. 6, 18 ; Plut. M. 1122b ||
2 qui pousse ou excite à qqe ch. Th. H.P. 9, 18, 10 ; Ath. 74b ||
Cp. -ώτερος, Arstt. Probl. 4, 28. Sup. -ώτατος, Arstt. H.A. 6, 18 ||
➳ Dor. ὁρματικός [ᾱ] T. Locr. 102e,.
Étym. ὁρμάω.
ὁρμητικός, zum Angriff gehörig, u. übertr., wonach strebend ; ὁρμητικὴ δύναμις, Begehrungsvermögen, Tim.Locr. 102e ; πρός τι, Arist. H.A. 6.18 ; anreizend, den Reiz, Verlangen nach Etwas hervorrufend, Sp.
• Adv., ὁρμητικῶς ἔχειν, = σεύεσθαι, Ath. IX.401b ; Arist. H.A. 6.18 u. oft.
• Adv., ὁρμητικῶς ἔχειν, = σεύεσθαι, Ath. IX.401b ; Arist. H.A. 6.18 u. oft.