ὁρμάστειρα
ὁρμάστειρα, one who urges on
ὁρμάστειρα, ἡ,
- one who urges on, Orph. H. 32.9 codd. (ὁρμήτειρα Abel).
ὁρμάστειρα, ας, adj. f. qui pousse, qui excite, Orph. 31, 9.
Étym. ὁρμαίνω.
ὁρμάστειρα, ἡ, die Antreibende, Orph. H. 31.9.