ὑποσπανίζω
ὑπο·σπανίζω, Phil. 2, 64 ; 73, 105 ; d’ord. ὑποσπανίζομαι [ᾰ] commencer à manquer de, gén. : βορᾶς, Eschl. Pers. 489, de nourriture ; τί δ’ ἐστὶ χρείας τῆσδ’ ὑπεσπανισμένον; Soph. Aj. 740, qu’a-t-on négligé de ce qu’il fallait faire ?
ὑποσπανίζω, ein wenig Mangel leiden, anfangen Mangel zu leiden, τινός, an Etwas, auch pass., ὑπεσπανισμένους βορᾶς Aesch. Pers. 481, vgl. Ch. 570 ; τί δʼ ἐστὶ χρείας τῆσδʼ ὑπεσπανισμένον ; Soph. Aj. 727, Schol. τί ἐστι τὸ ἐλλιπές ; – ὑπεσπανίσθαι συνέσεως Phryn. in B.A. 68.