προστακτικός
προστακτικός, of or for commanding, imperative, imperious
Could not find Προστακτικὸν in Logeion dictionaries.
Προστακτικὸν masculine accusative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular of προστακτικός
προσ-τακτικός, ή, όν,
- of or for commanding, imperative, imperious, τὸ π. [ἡ ψυχή], opp. τὸ ὑπηρετικόν (of the body), Arist. Top. 128b19; π. τινῶν Corn. ND 16; λόγος Plu. Stoic.rep. 2.1037f; Προστακτικός (sc. λόγος), title of work by Protagoras, D.L. 9.55; βραχυλογία Plu. Phoc. 5; also of persons, ἄρχων Max.Tyr. 13.2 (Sup.).
- II Gramm., ἡ -κὴ ἔγκλισις the imperative mood, D.T. 638.7, A.D. Synt. 31.20; π. ἐκφορὰ τῶν ῥημάτων ib. 69.20; τὸ π. σχῆμα Anon. Fig. 24; also τὸ -κόν D.L. 7.66, 67, Ps.-Plu. Vit.Hom. 53. Adv. -κῶς in the imperative mood, D.H. 4.18, Sch. Ar. Av. 1163.
προστακτικός, ή, όν, propre au commandement, impératif, Plut. M. 1537f ; Phoc. 5 ; ἡ προστακτικὴ ἔγκλισις, D. Thr. 638, 7 ; ou subst. ἡ προστακτική (s. e. ἔγκλισις) Gramm., ou ἡ πρ. ἐκφορά, Dysc. Synt. 76 ; τὸ προστακτικόν, DL. 7, 66, 67, le mode impératif.
Étym. προστάσσω.
προστακτικός, ή, όν, zum Befehlen gehörig, gebieterisch, Plut. Phoc. 5, öfter.
Bei den Gramm. ἡ προστακτική, sc. ἔγκλισις, der Imperativ, auch τὸ προστακτικόν, DL. 7.66, 77.
Bei den Gramm. ἡ προστακτική, sc. ἔγκλισις, der Imperativ, auch τὸ προστακτικόν, DL. 7.66, 77.
προστακτικός
προσ-τακτικός, ή, όν
προστακτός
- of or for commanding, imperative, Plut.