διαβατός
διαβατός, to be crossed
Could not find διαβατὸν in Logeion dictionaries.
διαβατὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of διαβατός
διαβᾰτ-ός, ή, όν,
- to be crossed or passed, fordable, Hdt. 1.75, Th. 2.5, etc.; νῆσον δ. ἐξ ἠπείρου easily got at from the main land, Hdt. 4.195:—Aeol. ζάβατος, Sapph. 158.
- II διάβατον, τό, passage for water, PIand. 52.14 (i A. D.).
1 que se puede atravesar, vadeable
2 que se puede alcanzar, al que se puede cruzar a pie
νῆσον ... διαβατὸν ἐκ τῆς ἠπείρου
νῆσος γεφύρᾳ διαβατὸς ἐξ αὐτῆς
διαβατός, ή ou ός, όν [βᾰ]
1 qu’on peut passer ou traverser (fleuve, etc.) Hdt. 1, 75 ; Thc. 2, 5 ; Xén. An. 1, 4, 18 ; Plat. Leg. 892e ||
2 qu’on peut facilement atteindre en traversant : νῆσος διαβατὸς ἐκ τῆς ἠπείρου, Hdt. 4, 195, île facilement abordable en venant de la terre ferme ||
➳ Fém. -ή, seul. au premier sens; -ός, au deuxième. — Éol. ζάβατος, Sapph.
Étym. vb. de διαβαίνω.
διαβατός, zu passieren, Her. 4.195 u. Folgde.
διαβατός
verb. adj. of διαβαίνω,
- to be crossed or passed, fordable, Hdt., etc.; νῆσον δ. ἐξ ἠπείρου easily got at from the main land, Hdt.