δυσχείρωτος
δυσχείρωτος, hard to subdue
Could not find δυσχείρωτον in Logeion dictionaries.
δυσχείρωτον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of δυσχείρωτος
δυσ-χείρωτος, ον,
- hard to subdue, Hdt. 7.9.βʹ (Sup.), D. 61.37, Plu. Alc. 4, D.C. 53.25 (Comp.): Sup. δυσχειρότατον is prob. f. l. in D.S. 5.34.
1 difícil de someter o reducir en la guerra, de tropas
ἐξευρίσκειν ... τῇ ἑκάτεροί εἰσι δυσχειρωτότατοι
ὄχθος
• fig. difícil de dominar, de manejar
δυσχείρωτον ἔρυμα
otro n. del número siete
2 de pers. antipático, desabrido
δυσ·χείρωτος, ος, ον, difficile à vaincre, à soumettre, Dém. 1412, 21 ; Plut. Alc. 4 ||
Cp. -ότερος, DC. 53, 25 ; sup. -ότατος, Hdt. 7, 9, 2.
Étym. δ. χειρόω.
δυσχείρωτος, schwer zu überwältigen, zu besiegen ; superl., Her. 7.9 ; Dem. 61.37 ; καὶ χαλεπός Plut. Alc. 4 ; τινί, DS. 5.34 ; s. δύσχειρος.
δυσχείρωτος
δυσ-χείρωτος, ον
χειρόω
- hard to subdue, Hdt., Dem.