κολαστικός
κολαστικός, corrective
Could not find κολαστικὸν in Logeion dictionaries.
κολαστικὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of κολαστικός
κολ-αστικός, ή, όν,
- corrective, punitive, -κή, ἡ, Pl. Sph. 229a; δύναμις Ph. 1.496; τὸ -κόν Plu. Cohib. 2.458b; τὸ κ. εἶδος Luc. Phal. 1.8: c. gen., φάρμακα κ. τῆς κακίας Gal. 14.760.
- 2 given to punishing, Jul. Caes. 312d.
κολαστικός, ή, όν, propre à corriger, Plat. Soph. 229a ; Plut. M. 458b ; fig. propre à purifier, Gal. 14, 760.
Étym. κολάζω.
κολαστικός, züchtigend, strafend ; δίκη Plat. Soph. 229a ; Plut. u. a.Sp.; hemmend, in Schranken haltend, Sp.
κολαστικός, ή, όν
κολάζω
- corrective, Plat.