κολακευτικός
κολακευτικός, disposed to flatter, flattering, fawning
κολᾰκ-ευτικός, ή, όν,
- sycophantic, Luc. Cal. 10; ἡ -κή (sc. τέχνη), = κολακεία, Pl. Grg. 464c; κ. τέχναι Phld. Lib. p.42 O.: Sup., Gal. 10.4. Adv. -κῶς Str. 17.1.43 (v.l. κολακικῶς), Poll. 4.51, Charito 8.4.
κολακευτικός, ή, όν [ᾰ] porté à flatter, ou habile à flatter : ἡ κολακευτική (s. e. τέχνη) Plat. Gorg. 464c, l’art de la flatterie ||
Cp. -ώτερος, Luc. Cal. 10.
Étym. κολακεύω.
κολακευτικός, zum Schmeicheln geneigt, schmeichlerisch ; τέχνη Plat. Gorg. 464c ; Luc. Calumn. 10 ; a.Sp., auch adv.
κολακευτικός, ή, όν
from κολᾰκεύω
- disposed to flatter, flattering, fawning, Luc.: ἡ -κή (sc. τέχνη) = κολακεία, Plat.