μαραίνω
μαραίνω, to put out fire; to die away
Could not find μαρανθὲν in Logeion dictionaries.
μαρανθὲν aorist passive participle neuter nominative singular, aorist passive participle neuter vocative singular, aorist passive participle neuter accusative singular of μαραίνω
μᾰραίνω, fut. μᾰρᾰνῶ Orph. Fr. 262, Epigr.Gr. 854 (Delos): aor.1 ἐμάρᾱνα h.Merc. 140, S. OT 1328, etc.:—Med., aor. ἐμᾰρηνάμην (v. infr.):—Pass., fut. μᾰρανθήσομαι Ep.Jac. 1.11, Gal. 7.691: aor. ἐμᾰράνθην Il. 9.212, Lyc. 1231, etc.: pf. μεμάρασμαι Dsc. 1.99, Luc. Anach. 25, μεμάραμαι (leg. -αμμ-) v.l. in Dsc. l.c., Plu. Pomp. 31: 3 sg. plpf. μεμάραντο Q.S. 9.371:—
- quench fire, ἀνθρακιήν h.Merc. l.c.:—Pass., die away, go slowly out, of fire, φλὸξ ἐμαράνθη Il. l.c.; πυρκαϊὴ ἐμαραίνετο 23.228, cf. AP 5.4 (Stat. Flacc.): distd. from σβέννυσθαι as that which goes out of itself, Arist. Cael. 305a11; of rays of light, Arat. 862.
- II later, in various senses, ὄψεις μ. quench the orbs of sight, S. l.c.; esp. waste, wither, [νόσος] μαραίνει με A. Pr. 597 (lyr.); γῆρας ἁμὲ μαραῖνον ταριχεύει Sophr. 54; κάλλος ἢ χρόνος ἀνάλωσεν ἢ νόσος ἐμάρανε Isoc. 1.6; μάραινε [αὐτὸν] διώγμασι A. Eu. 139; πίνος πλευρὰν μ. S. OC 1260; πάνθʼ ὁ μέγας χρόνος μ. Id. Aj. 714 (lyr.), Philem. 240; ἀδικία φθείρει [τὴν ψυχὴν] καὶ μ. Pl. R. 609d:—Med., νέους ἐμαρήνατο δαίμων IG 5(1).1355 (Abia):—Pass., waste away, καμάτοισι (v.l. ὑπὸ νούσοις) Emp. [156.3]; νόσῳ E. Alc. 203; τὸ σῶμα οὐκ ἐμαραίνετο Th. 2.49, cf. Pl. Plt. 270e; but also of a tumour, disappear, Hp. Epid. 7.84; αἷμα . . μαραίνεται χερός blood dies away from my hand, A. Eu. 280; of a river, dry up, Hdt. 2.24; μ. ἡ κίνησις Arist. Pr. 901a26; of a musical sound, die away, ib. 921b15; τὸ νοεῖν μ. Id. de An. 408b24; of winds and waves, abate, Plu. Pyrrh. 15, Mar. 37; of wine, lose its strength, Id. QConv. 2.692d; κῦδος μαρανθέν Lyc. 1231, cf. 1127; μ. ἀκμή, δύναμις, Plu. Fab. 2, Caes. 3; τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ ὀργῶν μεμαρασμένων Porph. Abst. 3.26. (Perh. cf. Lat. morbus; signf. II may be the earlier in origin.)
μαραίνω (f. μαρανῶ [ᾰᾰ], ao. 1 ἐμάρανα [ᾰρᾱ] pf. inus. ; ao. pass. ἐμαράνθην, pf. μεμάραμμαι, ou μεμάρασμαι) consumer : ἀνθρακιήν, Hh. Merc. 140, un charbon ; fig. en parl. de la beauté, Isocr. 2b ; en parl. de pers. consumées par la maladie, Eschl. Pr. 599, etc. ; d’où, au pass., se consumer, s’épuiser, en parl. du feu, Il. 9, 212 ; 23, 228 ; Arstt. Cæl. 6 ; du vent, Plut. Mar. 37 ; d’un fleuve, Hdt. 2, 24 ; de rayons lumineux, Arat. 862 ; fig. en parl. de la gloire, Lyc. 1231 ; en parl. de pers. amaigries par la maladie, Thc. 2, 49, etc. ; Empéd. (DL. 8, 61) ||
➳ Pf. part. μεμαρασμένος, Luc. Anach. 25 ; μεμαραμμένος, Clém. 43.
Étym. Étymol. inconnue.
1. act. met acc., causat. doen doven:
2. med.-pass. intrans. uitgaan, doven:
μαραίνω, aor. att. ἐμάρανα, auch H.h. Merc. 140 ; ἐμαρήνατο, Epigr. Jacobs Anth. Pal. III p. 967 ; perf. pass. μεμάρασμαι, Luc. Anach. 25 u. Plut. Is. et Os. 80, auch μεμάραμμαι, Pomp. 31,
eigtl. das Brennende auslöschen, ersticken, ἀνθρακιήν, H.h. Merc. 140, pass. = allmälig zu brennen aufhören, vom Feuer, das allmälig zusammensinkt u. erlischt, φλὸξ ἐμαράνθη, Il. 9.212, πυρκαϊὴ ἐμαραίνετο, 23.228 ; bes. von Krankheiten, ausdörren, aufreiben, verzehren, von der Fieberhitze hergenommen, νόσος μαραίνει με, Aesch. Prom. 600 (vgl. μαραίνεται νόσῳ, Eur. Alc. 201, 236); auch μάραινε δευτέροις διώγμασιν, vernichte ihn, Eum. 134 ; pass. allmälig verzehrt werden, hinschwinden, βρίζει γὰρ αἷμα καὶ μαραίνεται χερός, 270 ; πάνθʼ ὁ μέγας χρόνος μαραίνει, die Zeit vernichtet Alles, im Ggstz von φλέγω, Soph. Aj. 700 ; ὄψεις μαρᾶναι, die Augen auslöschen, blenden, O.R. 1328 ; auch πίνος πλευρὰν μαραίνων, O.C. 1260 ; sp.D., ὦ γῆρας, τί ποθʼ ὕστερον – ποιήσεις, ὅτε νῦν ὧδε μαραινόμεθα Philodem. 12 (XI.30); von der Lampe, Flacc. 3 (V.5). – In Prosa im eigentlichen Sinne vom Flusse, μαραίνεσθαι, austrocknen, Her. 2.24 ; μαραινόμενα ἐξηφανίζετο Plat. Polit. 270e ; τὸ σῶμα οὐκ ἐμαραίνετο Thuc. 2.49 ; σώματα μεμαρασμένα, Luc. Anach. 25 ; häufiger übertr., ἆρα ἀδικία φθείρει τὴν ψυχὴν καὶ μαραίνει ; Plat. Rep. X.609d ; τὸ κάλλος ἐμάρανε ἡ νόσος, Isocr. 1.6 ; oft bei Plut., ἀκμὴ μαραίνεται, ῥώμη, δύναμις, Fab. 2, Marc. 24, Nic. 13, Pomp. 49 ; πνεῦμα, läßt nach, Pyrrh. 15.
eigtl. das Brennende auslöschen, ersticken, ἀνθρακιήν, H.h. Merc. 140, pass. = allmälig zu brennen aufhören, vom Feuer, das allmälig zusammensinkt u. erlischt, φλὸξ ἐμαράνθη, Il. 9.212, πυρκαϊὴ ἐμαραίνετο, 23.228 ; bes. von Krankheiten, ausdörren, aufreiben, verzehren, von der Fieberhitze hergenommen, νόσος μαραίνει με, Aesch. Prom. 600 (vgl. μαραίνεται νόσῳ, Eur. Alc. 201, 236); auch μάραινε δευτέροις διώγμασιν, vernichte ihn, Eum. 134 ; pass. allmälig verzehrt werden, hinschwinden, βρίζει γὰρ αἷμα καὶ μαραίνεται χερός, 270 ; πάνθʼ ὁ μέγας χρόνος μαραίνει, die Zeit vernichtet Alles, im Ggstz von φλέγω, Soph. Aj. 700 ; ὄψεις μαρᾶναι, die Augen auslöschen, blenden, O.R. 1328 ; auch πίνος πλευρὰν μαραίνων, O.C. 1260 ; sp.D., ὦ γῆρας, τί ποθʼ ὕστερον – ποιήσεις, ὅτε νῦν ὧδε μαραινόμεθα Philodem. 12 (XI.30); von der Lampe, Flacc. 3 (V.5). – In Prosa im eigentlichen Sinne vom Flusse, μαραίνεσθαι, austrocknen, Her. 2.24 ; μαραινόμενα ἐξηφανίζετο Plat. Polit. 270e ; τὸ σῶμα οὐκ ἐμαραίνετο Thuc. 2.49 ; σώματα μεμαρασμένα, Luc. Anach. 25 ; häufiger übertr., ἆρα ἀδικία φθείρει τὴν ψυχὴν καὶ μαραίνει ; Plat. Rep. X.609d ; τὸ κάλλος ἐμάρανε ἡ νόσος, Isocr. 1.6 ; oft bei Plut., ἀκμὴ μαραίνεται, ῥώμη, δύναμις, Fab. 2, Marc. 24, Nic. 13, Pomp. 49 ; πνεῦμα, läßt nach, Pyrrh. 15.
μαραίνω
3 sing. aor. pass. ἐμαράνθη Il. 9.212.
To quench (fire) : ἐπεὶ φλὸξ ἐμαράνθη (had died down) Il. 9.212, πυρκαϊὴ ἐμαραίνετο Il. 23.228.
Strong 3133
1. prop., to quench fire; pass., of fire, to die away, go out.
2. In various relations, to quench, waste, wear out (cf. Wi 19:21); pass., to waste away; in later writers (Plut., Luc., al.), of the withering of flowers and herbage (act., Jb 15:30; pass., Jb 24:24, Wi 2:8): Ja 1:11 (cf. ἀμάραντον).†
μαραίνω
- Ito put out or quench fire, Hhymn.:—Pass. to die away, go slowly out, of fire, Il.
- IImetaph., ὄψεις μ. to quench the orbs of sight, Soph.; νόσος μαραίνει με makes me waste away, wears me out, Aesch.; of time, πάντα χρόνος μαραίνει Soph.: —Pass. to die away, waste away, decay, wither, Eur., Thuc.; αἷμα μαραίνεται χερός blood dies away from my hand, Aesch.; of a river, to dry up, Hdt.