περιπτωτικός
περιπτωτικός, falling into that which one seeks to avoid
περιπτωτικός, ή, όν,
- falling into that which one seeks to avoid, Epicurei ap. Plu. Def.orac. 2.420d, Arr. Epict. 3.6.6, etc.; τῷ κακῷ M.Ant. 10.7. Adv. -κῶς Arr. Epict. 4.10.6.
- II accidental, π. εἶδος ἐμπειρίας Gal. Sect. Intr. 2. Adv. -κῶς S.E. M. 1.25.
περιπτωτικός, ή, όν :
1 exposé aux accidents de la vie, Arr. Epict. 3, 6, 6 ||
2 qui tombe dans, dat. Epic. (Plut. M. 420d).
Étym. περιπίπτω.
περιπτωτικός, ή, όν, zufällig, dem Zufall ausgesetzt ; hineinfallend, hineingeratend in Etwas, Plut. u. a.Sp.
• Adv ., S.Emp. adv. math. 25 u. oft.
• Adv ., S.Emp. adv. math. 25 u. oft.