στυφελίζω

στῠφελ-ίζω,

• strike hard, τρὶς δέ οἱ ἐστυφέλιξε . . ἀσπίδʼ Ἀπόλλων Il. 5.437; πολλὰ δὲ χερμάδια μεγάλʼ ἀσπίδας ἐστυφέλιξαν 16.774; στυφέλιξε δέ μιν (sc. ἐγχείη) 7.261; ὡς ὁπότε νέφεα Ζέφυρος στυφελίξῃ drives away the clouds, 11.305; εἰ . . κʼ ἐθέλῃσιν Ὀλύμπιος . . ἐξ ἑδέων στυφελίξαι thrust us from our seats, 1.581; τὸν δʼ . . ἐκ δαιτύος ἐστυφέλιξε 22.496; οὐδέ μιν ἐκτὸς ἀταρπιτοῦ ἐστ. Od. 17.234; τινὰ κορύνῃ A.R. 2.115; κῦμα . . ναύτας ἐς κοίλην ἐστυφέλιξεν ἅλα AP 7.665 (Leon.); ἐκ θεμέθλων ἄνακτας ib. 15.22 (Simm.); Ποσείδαν . . ἐστυφέλιξε πόντον Alc. 26.
• • • 2 generally, treat roughly, maltreat, Il. 21.380, 512, Od. 18.416; τινὰ ὀνείδεσι A.R. 1.273.—Ep. word, used by Pi. Fr. 225, S. Ant. 139 (lyr., abs.); also σ. τρώματα Hp. Fract. 31: in late Prose, Plu. Nob. 9.

στυφελίζω, fut. στυφελίξω, schlagen, stoßen, drängen, treiben, treffen ; Ἀπόλλων ἐστυφέλιξεν ἀσπίδα, χερμάδια ἀσπίδας ἐστυφέλιξε, Il. 5.437, 16.774 ; ἐγχείη στυφέλιξε μεμαῶτα, 7.261, 12.405 ; vom Winde, νέφεα, die Wolken jagen, verscheuchen, 11.305 ; verdrängen, verjagen, τὸν ἐκ δαιτύος ἐστυφέλιξε, 22.496 ; οὐδέ μιν ἐκτὸς ἀταρπιτοῦ ἐστυφέλιξεν, Od. 17.234 ; ἐξ ἑδέων στυφελίξαι, Il. 1.581 ; übh. Einen mißhandeln, hart behandeln mit Worten u. Taten, μήτε τι τὸν ξεῖνον στυφελίζετε, Od. 18.416, 20.324, vgl. Il. 21.380, 512, pass., ξείνους τε στυφελιζομένους, δμωάς τε γυναῖκας ῥυστάζοντας ἀεικελίως, Od. 16.108, 20.318 ; aor. bei Pind. frg. 247 ; vom Ares, Soph. Ant. 139 ; sp.D., wie Ap.Rh. 2.273.

στυφελίζω

3 sing. aor. (ἐ)στυφέλιξε Il. 5.437, Il. 7.261, Il. 12.405, Il. 21.512, Il. 22.496 : Od. 17.234.

3 pl. ἐστυφέλιξαν Il. 16.774.

3 sing. subj. στυφελίξῃ Il. 11.305.

Infin. στυφελίξαι Il. 1.581.

(ἀπο-)

• • 1

    To strike, smite : ἀσπίδα οἱ Il. 5.437. Cf. Il. 11.305, Il. 16.774, Il. 21.512.

    Absol., to bandy blows with another, measure one’s strength against him : οὐκ ἔοικε θεὸν βροτῶν ἕνεκα στυφελίζειν Il. 21.380.

  • 2

    To strike or smite so as to check the course of : στυφέλιξέ μιν μεμαῶτα Il. 7.261= Il. 12.405.

  • 3

    To drive away or from a specified position with blows, etc. : ἐξ ἑδέων Il. 1.581. Cf. Il. 22.496 : Od. 17.234.

  • 4

    To strike wantonly, treat roughly, misuse, maltreat : ξείνους στυφελιζομένους Od. 16.108= Od. 20.318. Cf. Od. 18.416= Od. 20.324.

στῠφελίζω

• 1strike ὁπόταν θεὸς ἀνδρὶς χάρμα πέμψῃ, πάρος μέλαιναν καρδίαν ἐστυφέλιξεν fr. 225.

στυφελίζω , aor. (ἐ)στυφέλιξα, pass. pres. part. στυφελιζομένους: smite, knock about, thrust rudely from, Il. 1.581, Il. 22.496, Od. 17.234; in general, buffet, maltreat, Od. 18.416; pass., Od. 16.108; ‘scatter’ the clouds, Il. 11.305.

στυφελίζω στυφελός

• • • 1to strike hard, smite, Il.; of the wind, to drive away clouds, Il.; ἐξ ἑδέων στυφελίξαι to thrust him from his seat, Il.
    • 2generally, to treat roughly, misuse, maltreat, Hom.