ταρακτικός
ταρακτικός, disturbing
Could not find ταρακτικὸν in Logeion dictionaries.
ταρακτικὸν masculine accusative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular of ταρακτικός
τᾰρακ-τικός, ή, όν,
- disturbing, τῆς ψυχῆς Plu. Crass. 23 (Sup.); τ. καὶ νεωτερισταί, of political agitators, D.H. 5.75; of food that does not agree with the stomach, τ. τῶν καθʼ ὕπνον ὄψεων Plu. QConv. 2.734f; οἶνος τ. ib. 648b, cf. Sor. 1.86 (prob.), Mnesith. ap. Gal. 6.645; τ. τῆς κοιλίας Id. ap. Ath. 3.92b.
ταρακτικός, ή, όν [τᾰ]
1 propre à troubler, à agiter, gén. DH. 5, 75 ; fig. Plut. Crass. 23 ; particul. en parl. d’aliments qui troublent l’estomac, Plut. M. 648b, 734e, etc. ; Mnésith. (Ath. 92b) ||
2 propre à effrayer, Sext.
Étym. ταράσσω.
ταρακτικός, beunruhigend, verwirrend ; τῆς ψυχῆς, Plut. Crass. 23 ; μέλος τ. ἵππων, S.Emp. adv.mus. 20 ; τῆς γαστρός, den Durchfall bewirkend, Medic.; καὶ ὑπακτικὸς κοιλίας, Ath. III.92c ; vgl. Plut. Symp. 3.2.1.
ταρακτικός
τᾰρακτικός, ή, όν
ταράσσω
- disturbing, c. gen., τῆς ψυχῆς Plut.