ἀνόρεος
ἀνόρεος [ᾱ], α, ον, (ἀνήρ)
- = ἀνδρεῖος, πόλεμος S. Fr. 436.
propio de héroes
πόλεμος
ἀνόρεος, α, ον [ᾱν] viril, courageux, Soph. fr. 384.
Étym. ἀνήρ.
ἀνόρεος, (ἀνήρ), mannhaft, Soph. frg. 384.