ἀνορούω

ἀνορούω, poet. Verb, used by Hom. only in aor. 1 (X. Eq. 3.7, 8.5 has pres. inf. and part.):—

• start up, leap up, abs., Il. 9.193, Od. 3.149, Sapph. 44.11 L.-P., etc.; ἐκ δὲ θρόνων ἀνόρουσαν Od. 22.23; ἐξ ὕπνοιο μάλα κραιπνῶς ἀ. Il. 10.162, etc.; ἐς δίφρον δʼ ἀ. 11.273; so Ἠέλιος δʼ ἀνόρουσε . . οὐρανὸν ἐς . . Helios went swiftly up the sky, Od. 3.1; τοῖσι δὲ Νέστωρ ἡδυεπὴς ἀ. Il. 1.248; ἀνορούσαις (Aeol. part.) Pi. O. 7.37.

ἀνορούω, auffahren, schnell aufstehen, Hom. oft, aber nur im aor. ἀνόρουσα, z.B. ἐξ ὕπνου μάλα κραιπνῶς Il. 10.162 ; ἐκ θρόνων Od. 22.23 ; ἐς δίφρον, auf den Wagen, Il. 11.273 ; ἠέλιος ἀνόρουσεν ἐς οὐρανόν, fuhr den Himmel hinauf, Od. 3.1. Pind. πατέρος κορυφὰν κατʼ ἄκραν ἀνορούσαισα Ἀθηναία Ol. 7.37 ; ἐπί τι Xen. Eq. 3.7, 8.5.

ἀνορούω

[ἀν-, ἀνα- 1.]

• • 1

    To rise or start up, spring up: ταφὼν ἀνόρουσεν Il. 9.193. Cf. Il. 1.248, Il. 10.162, 519, Il. 11.273 = 399, 777, Il. 17.130, Il. 19.396, Il. 21.246, Il. 23.101: Od. 3.149, Od. 4.839, Od. 10.557, Od. 14.518, Od. 16.12, Od. 22.23.

  • 2

    Of the sun, to rise Od. 3.1.

ἀνορούω

• 1leap up, start up πατέρος Ἀθαναία κορυφὰν κατʼ ἄκραν ἀνορούσαισʼ ἀλάλαξεν O. 7.37 [ἀνόρουσε v. l. ἐσόρουσε O. 8.40 ]ἄπεπλος ἐκ λεχέων νεοτόκων[ ]οθ[.]νόρουσε περὶ φόβῳ (αὐτόθʼ ἀνόρουσε coni. Snell) Pae. 20.15

ἀνορούω , only aor. ἀνόρουσεν, -σαν, part. -σᾱς: spring up; ἐκ θρόνων, ὕπνου, ἐς δίφρον, Il. 16.130; ἠέλιος, ‘climbed swiftly up the sky,’ Od. 3.1.

ἀνορούω

• to start up, leap up, Hom.; of the sun, ἀνόρουσεν οὐρανὸν ἐς went swiftly up the sky, Od.; ἀνορούσαις (Doric part. aor1) Pind.