ἀπαρκέω
ἀπαρκέω, to suffice, be sufficient
Could not find ἀπαρκεῖν in Logeion dictionaries.
ἀπαρκεῖν present active infinitive of ἀπαρκέω
- suffice, be sufficient, Sol. 5 (ap. Arist. Ath. 12.1), A. Pers. 474, S. OC 1769 (lyr.), E. Fr. 892; πρός τι S.E. P. 1.185: abs., οὐκ ἀπήρκει it was not enough, Ar. Fr. 457, cf. D.H. 11.1.
- II to be contented, acquiesce, ὥστʼ ἀπαρκεῖν A. Ag. 379 (lyr.):—Pass., Cerc. 18 ii 13, Lyc. 1302.
1 bastar, ser suficiente
δήμῳ μὲν γὰρ ἔδωκα τόσον γέρας, ὅσσον ἀπαρκεῖ
pues dí al pueblo tanto honor como le bastaκοὐκ ἀπήρκεσαν οὓς ... ἀπώλεσεν
ὥστ' ἀπαρκεῖν ... λαχόντι
οὐ πρὸς τὴν ἁπάν[των ὑπερ]οχήν ἀ.
• c. inf.
ἀπήρκει ἂν τῇ προειρημένῃ περιόδῳ χρωμένους συμφωνεῖν
•
οὐκ ἀπαρκεῖ
no basta, no es suficiente
2 en v. med. bastarle a uno, estar satisfecho, contentarse
ἀπ(α)ρ[κ]εῦμαι
1) hinreichen, Aesch. Pers. 466 ; Soph. O.C. 1766 ; οὐκ ἀπήρκει, = οὐκ ἀπέχρη, Ar. bei Moeris.
2) sich begnügen, Aesch. Ag. 369 ; Lycophr. 1302 braucht so ἀπηρκέσθησαν.
- Ito suffice, be sufficient, Trag.
- IIto be contented, acquiesce, Aesch.