ἀπαρκέω
ἀπαρκέω, to suffice, be sufficient
ἀπαρκέω,
- suffice, be sufficient, Sol. 5 (ap. Arist. Ath. 12.1), A. Pers. 474, S. OC 1769 (lyr.), E. Fr. 892; πρός τι S.E. P. 1.185: abs., οὐκ ἀπήρκει it was not enough, Ar. Fr. 457, cf. D.H. 11.1.
- II to be contented, acquiesce, ὥστʼ ἀπαρκεῖν A. Ag. 379 (lyr.):—Pass., Cerc. 18 ii 13, Lyc. 1302.
1 bastar, ser suficiente
δήμῳ μὲν γὰρ ἔδωκα τόσον γέρας, ὅσσον ἀπαρκεῖ
pues dí al pueblo tanto honor como le bastaκοὐκ ἀπήρκεσαν οὓς ... ἀπώλεσεν
ὥστ' ἀπαρκεῖν ... λαχόντι
οὐ πρὸς τὴν ἁπάν[των ὑπερ]οχήν ἀ.
• c. inf.
ἀπήρκει ἂν τῇ προειρημένῃ περιόδῳ χρωμένους συμφωνεῖν
•
οὐκ ἀπαρκεῖ
no basta, no es suficiente
2 en v. med. bastarle a uno, estar satisfecho, contentarse
ἀπ(α)ρ[κ]εῦμαι
ἀπ·αρκέω-ῶ (f. -έσω, ao. ἀπήρκεσα, pf. inus.)
1 suffire, Eschl. Pers. 474 ; Soph. O.C. 1769 ; DH. 11, 1, etc. ||
2 se contenter de, Eschl. Ag. 379 ; au pass. se contenter de, avec un part. Lyc. 1302 ||
➳ Prés. 3 sg. ion. ἀπαρκέει, Arét. p. 77, 21.
ἀπαρκέω, (ἀρκέω),
1) hinreichen, Aesch. Pers. 466 ; Soph. O.C. 1766 ; οὐκ ἀπήρκει, = οὐκ ἀπέχρη, Ar. bei Moeris.
2) sich begnügen, Aesch. Ag. 369 ; Lycophr. 1302 braucht so ἀπηρκέσθησαν.
1) hinreichen, Aesch. Pers. 466 ; Soph. O.C. 1766 ; οὐκ ἀπήρκει, = οὐκ ἀπέχρη, Ar. bei Moeris.
2) sich begnügen, Aesch. Ag. 369 ; Lycophr. 1302 braucht so ἀπηρκέσθησαν.
ἀπαρκέω
- Ito suffice, be sufficient, Trag.
- IIto be contented, acquiesce, Aesch.