ὀδυρτικός
ὀδυρτικός, disposed to complain, querulous
ὀδυρ-τικός, ή, όν,
- querulous, of persons, Arist. Rh. 1390a22, J. AJ 15.3.5, Poll. 6.202; also ὀδυρτικόν τι ἀναφθέγγεσθαι Plu. Amat. 2.751a. Adv. -κῶς Demetr. Eloc. 28: Comp. -κωτέρως Arist. Pol. 1340a42.
ὀδυρτικός, ή, όν :
1 porté à se plaindre, à se lamenter, Arstt. Rhet. 2, 13, 15 ||
2 plaintif, lamentable, Plut. M. 751a.
Étym. ὀδυρτός.
ὀδυρτικός, zum Klagen geneigt, kläglich, weinerlich ; Arist. rhet. 2.13 ; ὀδυρτικόν τι ἀναφθέγγεσθαι, Plut. amat. 4 g.E.
ὀδυρτικός, ή, όν
- disposed to complain, querulous, Arist. adv. -κῶς, comp. κωτέρως, Arist.