ὀδών
ὀδών, v. ὀδούς.
ὀδών, όντος (ὁ) ion. c. ὀδούς, dent, Hdt. 6, 107.
Étym. indo-europ. *h₃d-(o)nt-, dent ; cf. sscr. dán, lat. dēns, néerland. tand ; non apparenté à ἔδω, R. *h₁ed-, avec une autre laryngale.
ὀδών, όντος, ὁ, ion. = ὀδούς ; Her. 6.107 ; Hippocr.
ὀδών, όντος, ὁ,
Ionic for ὀδούς.