ὁμιλητός
ὁμιλητός, with whom one may consort
ὁμῑλ-ητός, ή, όν,
- with whom one may converse or consort, οὐχ ὁ. θράσος A. Th. 189.
- II τὸ ὁ. conversation, social intercourse, Herm. in Phdr. p.183 A.
ὁμιλητός, ή, όν [ῑ] avec qui l’on peut lier commerce, sociable, Eschl. Sept. 189.
Étym. vb. d’ὁμιλέω.
ὁμιλητός, [ῑ], mit dem man umgehen, verkehren kann, οὐχ ὁμιλητός, dem man nicht nahen darf, wild, furchtbar, οὐχ ὁμιλητὸν θράσος, Aesch. Spt. 171.
ὁμιλητός
ὁμῑλητός, ή, όν
ὁμιλέω
- with whom one may consort, οὐχ ὁμιλητός unapproachable, Aesch.