ὁμίλημα
ὁμίλημα, intercourse
ὁμῑλ-ημα, ατος, τό,
- intercourse, ξενικά τε καὶ ἐπιχώρια ὁ. Pl. Lg. 730b.
- II of a person, κακὸν ὁ. bad company, E. Fr. 219, cf. Luc. Am. 25.
ὁμίλημα, ατος (τὸ) [ῑ]
1 sujet d’entretien, de conversation, Plat. Leg. 730b ||
2 société, compagnie, Eur. fr. 218 Nauck ; Luc. Am. 25.
Étym. ὁμιλέω.
ὁμίλημα, τό, Gegenstand der Unterhaltung, Verkehr ; ξενικὰ καὶ ἐπιχώρια ὁμιλήματα, Plat. Legg. V.730b ; auch εὐάγκαλον, Luc. Amor. 25.
ὁμίλημα
ὁμί_λημα, ατος, τό,
ὁμιλέω
- intercourse, Plat.