ὑποβιβαστικός
ὑποβιβαστικός, purgative
ὑποβῐβ-αστικός, ή, όν,
- purgative, Dsc. 4.1, Antyll. ap. Orib. 6.34.3. Adv. -κῶς, μετατιθέναι τὰς ὀξείας nearer to the end of the word, Eust. 980.52.
ὑποβιβαστικός, ή, όν [βῐ] qui fait évacuer par le bas, purgatif, Orib. 120 Matthäi.
Étym. ὑποβιβάζω.