ὑποβολή

ὑποβολ-ή, ἡ:

• • I actively, a throwing or laying under, στρωμάτων, opp. περιβολή, Pl. Plt. 280b; μεθʼ ὑποβολῆς πλείονος φλογός Sor. 1.50; ἡ τῶν ἐνεδρευόντων ὑ. setting men in ambush, Plb. 3.105.1; ἐπανάγονται τρισὶ τριήρεσιν ἐξ ὑ. Id. 15.2.12.
  • • 2 substitution by stealth, esp. of suppositious children, Pl. R. 538a, Satyr. Vit.Eur.Fr. 39 vii 10 (pl.), Luc. Salt. 37; ὑποβολῆς γράφεσθαί τινα charge one with being supposititious, AB 312, cf. sq. [ὑποβολιμαῖος]; also ὑ. κλειδῶν substitution of false keys, Plu. Rom. 22.
    • 3 suggesting, reminding, ἐξ ὑποβολῆς by admonition, X. Cyr. 3.3.37; ἐξ ὑπομνήσεως καὶ ὑ. . . τοῦ ἐπισκόπου on the suggestion of . ., Sammelb. 7475.8 (vi/vii A. D.); τίνος ὑποβολῇ; = cujus impulsu ? Gloss.; ὑ. ἡ πρὸς ἄρχοντα ἢ βασιλέα γινομένη ἀναφορὰ ἤτοι διδασκαλία, = suggestio, ibid.; τὰς τῶν περιστάσεων ὑ. the influence of circumstances (on Hannibalʼs actions), Plb. 9.24.3; ἐξ ὑ. δυέναι τὸν ὅρκον at the dictation of another, Polem.Hist. 83; ἐξ ὑ. λέγειν deliver a speech with a prompter at hand (= λέγειν τὸ ἐξ ἀναγνώσεως καὶ γραφῆς ὑποβαλλόμενον), Apollon. ap. Sch.B Il. 19.80:—τὰ Ὁμήρου ἐξ ὑ. γέγραφε ῥαψῳδεῖσθαι (sc. Σόλων), οἷον ὅπου ὁ πρῶτος ἔληξεν, ἐκεῖθεν ἄρχεσθαι τὸν ἐχόμενον Solon enacted that the poems of Homer should be recited from a cue . ., D.L. 1.57: ὑποβολή perh. = ῥαψῳδία in Michel 913 (Teos, ii B. C.): cf. ὑποβάλλω III, ὑποβλήδην, ὑπόληψις 1.1.
    • 4 interruption, διακόπτειν ἐξ ὑ. τὸν λόγον Sch.B Il. 19.80.
    • 5 Medic., αἱ ἐξ ὑ. ἐγχρίσεις anointing by interposition or beneath (the eyelid), opp. αἱ κατʼ ἐκτροπήν, Antyll. ap. Orib. 10.23.24; καθʼ ὑποβολήν Sever. ap. Aët. 7.32.
  • II passively, that which is put under, foundation, groundwork, πρὸς τὴν Ῥωμύλου . . αὔξησιν τὴν μὲν Τύχην ὑποβολὰς κατατεθεῖσθαι, τὴν δʼ Ἀρετὴν ἐξῳκοδομηκέναι Plu. Fort.Rom. 2.320b; ἀρχὴ καὶ ὑ. τοῦ σωφρονεῖν ἡ ἐν σίτοις καὶ ποτοῖς ἐγκράτεια Muson. Fr. 18Ap.94 H.; φυσικὴν εἶναι ὑ. τῇ ψυχῇ πρὸς καλοκἀγαθίαν a natural foundation or capacity for . ., Id. Fr. 2p.7H.; ἐν πολλοῖς [τῶν ζῴων] ὑποβολὰς ἔχων πρὸς τὸ τέλειον [ὁ λόγος θεωρεῖται] Porph. Abst. 3.2; subject-matter of discourse, Luc. Dem.Enc. 21.

ὑποβολή, ἡ, die Handlung des ὑποβάλλω,
   1) das Darunterwerfen, Unterlegen, λίθου Luc. salt. 37 ; ἐνεδρευόντων, das Hineinlegen der Nachstellenden in einen Hinterhalt, die verborgene Stellung eines Hinterhaltes, Pol. 3.105.1 ; ἐξ ὑποβολῆς, aus dem Hinterhalt, 15.2.12 ; das Unterschieben, bes. fremder, unechter Kinder, τέκνων Plat. Rep. VII.538a ; Plut. Rom. 22 ; ὑποβολῆς γράφεσθαί τινα, Einen der unechten Geburt anklagen, B.A. 312 ; dah. übh. Verfälschung, κλειδῶν, das Nachahmen der Schlüssel, Plut. Rom. 22.
   2) das unter den Fuß, an die Hand Geben, Vorsagen, ἐξ ὑποβολῆς ὀμνύναι, einen vorgesprochenen Eid schwören, Polemo bei Macrob. Sat. 5.19 ; die Eingebung, Warnung, der Rat, ἐξ ὑποβολῆς, auf vorangegangene Verwarnung, Xen. Cyr. 3.3.37 ; Pol. 9.24.3.
   3) das Einfallen in die Rede, Unterbrechung, Erwiderung ; dah. ἐξ ὑποβολῆς ῥαψῳδεῖσθαι, singen, indem da, wo der Eine aufhört, der Andere sogleich anknüpft und fortfährt, DL. 1.57, wie ἐξ ὑπολήψεως, s. Wolf proleg. p. CXLI.
   4) die untergelegte Sache, Grundlage, ὑποβολὰς κατατίθεσθαι Plut. fort. Rom. 8 ; Gegenstand der Behandlung, z.B. λόγου, Stoff einer Rede, = ὑπόθεσις, Luc. Dem. enc. 21. – natürliche Anlage, Musonius bei Stob. ecl. 2 p. 428.

ὑποβολή, ἡ, ὑποβάλλω

• • Iactively, a throwing or laying under, Plat.
  • • 2a substitution by stealth, esp. of supposititious children, Plat.
    • 3a suggesting, ἐξ ὑποβολῆς by admonition, Xen.
  • IIthe subject-matter of a speech, Luc.