abicio

abicio, to throw from one, cast away, throw away, throw down

abiciō, iēcī, iectus, 3, a.: to cast off, away or down, 10.736. (ab and iaciō)

ăbĭcĭo or abjĭc- (in the best MSS. abicio; cf. ăbĭci, Ov. P. 2, 3, 37; ăbĭcit, Juv. 15, 17), ĕre, jēci, jectum, 3, v. a. [ab-iacio], to cast away, to throw away, throw down.

I Lit.: in sepulcrum ejus abjecta gleba non est, Varr. L. L. 5, § 23 Müll.: scutum, Cic. Tusc. 2, 23: insigne regium de capite, id. Sest. 27, 58: socer ad pedes abjectus, id. ib. 34, 74; so, se ad pedes, id. Phil. 2, 34, 86: se e muro in mare, id. Tusc. 1, 34; so, corpus in mare, id. Phil. 11, 2, 5: impelluntur, feriuntur, abiciuntur, cadunt, id. Tusc. 2, 15, 36: se abjecit exanimatus, he threw himself down as if lifeless, id. Sest. 37.—Absol.: si te uret sarcina, abicito, throw it down, Hor. Ep. 1, 13, 7.—Also with in and abl., when the place from which a thing is thrown is designated: anulum in mari, Cic. Fin. 5, 30, 92 Madv. N. cr.; so, ut se abiceret in herba, id. de Or. 1, 7, 28: statuas in propatulo domi, Nep. Hann. 9, 3: cadaver in viā, Suet. Ner. 48; cf.: ubi cadaver abjeceris, Tac. A. 1, 22.
II Fig.
- A In gen., to cast off, throw away, give up, etc.: ut primum tenebris abjectis inalbabat, as soon as the day, having dispelled the darkness, was beginning to brighten, Enn. Ann. v. 219 Vahl.: nusquam ego vidi abjectas aedīs, nisi modo hasce, thrown away, i.e. sold too low, Plaut. Most. 3, 3, 3 (906): psaltria aliquo abiciendast, must be got rid off (il faut se defaire d'elle, Dacier), Ter. Ad. 744: vitam, Cic. Att. 3, 19: salutem pro aliquo, id. Planc. 33: memoriam beneficiorum, id. Phil. 8, 11: versum, to declaim it carelessly, id. de Or. 3, 26 (cf. with id. ib. 3, 59: ponendus est ille ambitus, non abiciendus, the period must be brought gradually to a close, not broken off abruptly).
- B In partic.
- - 1 To throw off, cast aside care for, remembrance of, etc., to give up, abandon: abicimus ista, we let that go, Cic. Att. 13, 3: fama ingenii mihi est abicienda, I must renounce, id. ib. 9, 16: domum Sullanam desperabam jam . . . sed tamen non abjeci, but yet I have not abandoned it, i. e. its purchase, id. Fam. 9, 15: abjectis nugis, nonsense apart, Hor. Ep. 2, 2, 141 (cf. amoto ludo, id. S. 1, 1, 27).
  - 2 To cast down to a lower grade, to degrade, humble, Cic. Leg. 1, 9: hic annus senatus auctoritatem abjecit, degraded or lowered the authority of the Senate, id. Att. 1, 18; so also id. Tusc. 5, 18; id. de Or. 3, 26, 104.—Hence, abjectae res, reduced circumstances (opp. florentes), Nep. Att. 8; Cic. Quint. 30; Tac. A. 4, 68.
  - 3 Abicere se, to throw one's self away, degrade one's self, v. Cic. Tusc. 2, 23: ut enim fit, etc.—Hence,
abiectus, a, um, P. a., downcast, disheartened, desponding; low, mean, abject, worthless, unprincipled.
- A Quo me miser conferam? An domum? matremne ut miseram lamentantem videam et abjectam? Gracch. ap. Cic. de Or. 3, 56, 214: plura scribere non possum, ita sum animo perculso et abjecto, Cic. Att. 3, 2.—
- B Nihil abjectum, nihil humile cogitare, Cic. Fin. 5, 20: contemptum atque abjectum, id. Agr. 2, 34: verbis nec inops nec abjectus, id. Brut. 62, 222 al.—Comp.: animus abjectior, Cic. Lael. 16; Liv. 9, 6.—Sup.: animus abjectissimus, Quint. 11, 1, 13 al.—
Adv.: abiectē.
- - 1 Dispiritedly, despondingly: in dolore est providendum, ne quid abjecte, ne quid timide, ne quid ignave faciamus, Cic. Tusc. 2, 23, 55; id. Phil. 3, 11, 28.—
  - 2 Low, meanly: quo sordidius et abjectius nati sunt, Tac. Or. 8: incuriose et abjecte verbum positum, improperly, Gell. 2, 6, 1.

ab-icio, iēcī, iectum, ere (ab u. iacio, griech. ἀφίημι), von sich hinweg-, in die Weite hinaus- od. von der Höhe herab werfen, weg-, ab-, hinwerfen, I) eig.: a) übh.: scutum, arma, Cic.: togam, Cic.: amiculum, Curt.: infantes, aussetzen, Arnob.: statuas aeneas in propatulo domi, Nep.: anulum in mare od. in profundum, Cic.: u. Val. Max.: glebam in sepulcrum, Varr. LL.: insigne regium de suo capite, Cic.: frumentum ex equo, Liv.: tela ex vallo, Caes.: caput centurionis ante pedes eius, Liv.: se ad pedes alcis, se alci ad pedes u. se ad alcis pedes, Cic.: se alci supplicem pro alqo, Cic.: se e muro in mare, stürzen, Cic.: se in herba, Cic.: se od. corpus humi, Curt. u. Plin.: ubi se abiceret, Tac.: u. bl. se abiecit (warf sich nieder, stürzte zu Boden) exanimatus, Cic.: de industria se abiecit, Val. Max. – Sprichw., abicere hastam (hastas), scutum, die Flinte ins Korn werfen, Cic. Mur. 55; de or. 2, 294. – b) gewaltsam niederwerfen, zu Boden schlagen, alqm ad tribunal, ante pedes tuos, ad terram virgis et verberibus, Cic. Verr. 5, 140: dah. im Kampfe zu Boden strecken, niederstrecken, alqm, Verg. Aen. 10, 736. Val. Flacc. 4, 654: dah. prägn., ein Tier erlegen, Erymanthiam beluam, Cic. poët. Tusc. 2, 22. – c) Lebl. entfernen, tenebris abiectis, nachdem sich die D. verzogen, Enn. ann. 219. Apul. met. 7, 1. – II) übtr.: 1) hinwerfen, a) in der Rede nachlässig hinwerfen, versum, Cic.: ponendus est enim ille ambitus, non abiciendus, man muß die Periode allmählich (sanft) zu Ende bringen, nicht plötzlich fallen lassen, Cic. – b) durch od. beim Verkauf losschlagen, verschleudern, sich vom Halse schaffen, aedes, Plaut.: agros, Phaedr.: psaltriam aliquo, Ter.: pecuniam, Cic. – c) ein Gut od. Übel aufgeben, fahren-, fallen-, schwinden lassen, verloren geben, auf etw. gänzlich verzichten od. Verzicht leisten, α) eine Sache: vitam, Cic.: salutem pro alqo, Cic.: rem tantam, Cic.: famam ingenii, Cic.: memoriam beneficiorum, Cic.: curam, Cic.: spem, Brut. in Cic. ep.: aedificationem, consilium aedificandi, Cic.: timorem, Cic.: memoriam alcis rei, Cic.: legem, Liv.: vitia, Cic.: superbiam, Plaut.: omnem auctoritatem Clodianis armis, Cic.: abiciamus ista, lassen wir das, Cic. – β) eine Pers., aufgeben, fallen lassen, Scaurum, Cic. ad Q. fr. 3, 8, 3: u. insbes., eine Gattin verstoßen, uxorem, Auct. Vict. epit. 1, 23; 39, 2. – 2) zu Boden werfen od. drücken, a) niederschmettern, jedes Haltes, aller Kraft berauben, wehrlos machen, intercessorem, Cic.: hostem, inimicum, Val. Max.: senatus auctoritatem, Cic.: ut nimiis adversarii viribus abiectus videretur, Cic.: civitas Spartana iacet armis nostris abiecta, Val. Max. – bes. in moralischer Hinsicht, gänzlich niederbeugen, entmutigen, animum, Quint.: abiecta metu filia, verzweifelnd, Cic.: se perculsum atque abiectum esse sentit, Cic.: dah. se abicere, allen moral. Halt, das moralische Gleichgewicht verlieren, Cic. Tusc. 2, 54. – b) niederwärts richten, suas omnes cogitationes in rem tam humilem tamque contemptam, Cic. – dah. auf eine niedrigere Stufe verweisen, herabdrücken, erniedrigen, ceteras animantes ad pastum, Cic. – u. durch Worte herabdrücken = geringer erscheinen lassen (Ggstz. augere, tollere), res, Cic.: aliquid dicendo extenuare atque abicere, schmälern u. abschwächen, Cic. – u. der Gesinnung nach sich wegwerfen, se abicere et prosternere (erniedrigen), Cic. parad. 1, 14.

…quanto tandem illum maerore esse adflictum et profligatum putatis iacet ille nunc prostratus, Quirites, et se perculsum atque abiectum esse sentit et retorquet oculos profecto saepe ad hanc urbem quam e suis faucibus ereptam esse luget quae quidem mihi…

Cicero, in Catilinam
…, laboribus, periculis meis circumclusus ac debilitatus subito pertimuerit, sententiam mutaverit, deseruerit suos, consilium belli faciendi abiecerit, et ex hoc cursu sceleris ac belli iter ad fugam atque in exsilium converterit, non ille a me…

Cicero, in Catilinam
…tibi sit felix, quoniam novus incidit error ; et quodcumque voles, una sit ista tibi. Tu licet abiectus Tiberina molliter unda Lesbia Mentoreo vina bibas opere, et modo tam celeres mireris currere lintres et modo tam tardas…

Propertius, Elegies
…. nam, cum tu timidus ac tremens tuis ipse furacissimis manibus detractam e cruentis fascibus lauream ad portam Esquilinam abiecisti, iudicasti non modo amplissimae sed etiam minimae laudi lauream concessisse. atque ista oratione hoc tamen intellegi, scelerate…

Cicero, in Pisonem
…fecissem nisi Torquatus esset sed ut scriberem tetigit auris nuntius, extemplo instituta omisi ; ea quae in manibus habebam abieci, quod iusseras edolavi. tu velim e Pollice cognoscas rationes nostras sumptuarias. turpe est enim nobis illum ,…

Cicero, Epistulae ad Atticum
…id foris cenitando facillime consequere. sed cave, si me amas, existimes me, quod iocosius scribam, abiecisse curam rei p. sic tibi, mi Paete, persuade, me dies et noctes nihil aliud agere ,…

Cicero, Epistulae ad Familiares
…conscripti vocabantur. iam vero voltum Considi videre ferendum vix erat. quem hominem vegrandi macie torridum Romae contemptum, abiectum videbamus, hunc Capuae Campano fastidio ac regio spiritu cum videremus, Blossios mihi videbar illos videre ac Vibellios .…

Cicero, de Lege Agraria
…et ad insignem memoriam turpitudinis et paene ad iustum odium imperi nostri, quod constat nobilissimas virgines se in puteos abiecisse et morte voluntaria necessariam turpitudinem depulisse ; nec haec idcirco omitto quod non gravissima sint, sed quia nunc sine…

Cicero, de Provinciis Consularibus
…eum ad salutem patriae hortabar, non sum veritus ne viderer adsentari quoi tali in re libenter me ad pedes abiecissem. qua autem est aliquid impertias temporis, non est de pace sed de me ipso et de meo officio…

Cicero, Epistulae ad Atticum
…bonisque omnibus auctorem, principem, ducem praebeas, postremo ut pacem esse iudices non in armis positis sed in abiecto armorum et servitutis metu. haec si et ages et senties, tum eris non modo consul et consularis ,…

Cicero, Epistulae ad Familiares

Frequency

1392nd

most frequent word

Most used by

Boethius
Apuleius
Suetonius
Propertius
Ammianus Marcellinus

Collocations

video 54
cum 43
ne 42
etiam 40
ita 37
enim 37
arma 34
aut 34
meus 32
tuus 31

Textbooks

OxfordLatin 38

abicio

Saved

Recent