adminiculo
adminiculo, to prop
admĭnĭcŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. [adminiculum] (orig. belonging to agriculture and botany), to prop up, to support.
- I Lit.: vites adminiculatae sudibus, Plin. 14, 1, 3, § 13; so Col.: vitem adminiculato arborique jungito, de Arb. 16, 4 (Cic. has for this adminiculor, q. v.).—
- II Trop., = adjuvo (only ante- and post-class.): adminiculavi voluntatem tuam scribendo, Varr. ap. Non. 77, 16: tribunicio auxilio adminiculati, id. ap. Prisc. p. 791 P.: id ipsum, quod dicimus, ex illis quoque Homericis versibus adminiculari potest, i. e. confirmari, Gell. 2, 30; so id. 14, 2: Di vitam hominum adminiculantes, Censor. 3.—Hence Varr. L. L. 8, § 44 Müll., calls adverbs partes adminiculandi (orationem), auxiliaries of discourse.
- —Hence, admĭnĭcŭlātus, a, um, P. a., supported; hence, well furnished or provided: memoria adminiculatior, Gell. praef. § 16
adminiculo, āvī, ātum, āre (adminiculum), I) t.t. des Landbaues (durch Phähle usw.) stützen, vitem, Cic. de fin. 5, 39. Col. de arb. 16, 4: vineam, Col. 2, 26, 1: vites adminiculatae sudibus, Plin. 14, 13. – II) übtr., unterstützen, beistehen, voluntatem tuam scribendo, Varr. fr.: vitam, Censorin.: omnibus necessariis iter alcis, Augustin.: tribunicio auxilio adminiculati, Varr. fr.: id ex illis Homericis versibus adminiculari potest, Gell.: ad beatitudinem adiuvari et adminiculari, Augustin.: partes adminiculandi, Partikeln, Varr. LL.
admĭnĭcŭlō, āvī, ātum, āre (adminiculum), tr., étayer ; échalasser [en parl. de la vigne] : Cic. Fin. 5, 39 ; Col. Rust. 2, 26, 1, etc. || [au fig.] soutenir, appuyer : Varro Men. 105 ; Gell. 2, 30, 6.
- 1. (door palen e.d.) steunen; ➤ vites adminiculatae sudibus;
- 2. (metaf.) ondersteunen; ➤ tribunicio auxilio adminiculati.
adminiculo , as, are. et, v. adminiculor
See an image
See an image
adminiculō āre
- adminiculum, to prop: vitem (once).