comitio
cŏmĭtĭo, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [comitium].
- I To go into the comitium: quando rex comitiavit, fas (abridged, Q. R. C. F.), an old formula in Varr. L. L. 6, § 31 Müll.; cf. Fest. p. 278, 14 id.; Kalend. Praen. ap. Inscr. Orell. vol. 2, p. 386. —Hence,
- II cŏmĭtĭātus, i, m., a military tribune elected at the comitia, Ps.-Ascon. Cic. Verr. 1, 10, 30.
comitio, āvi, ātum, āre, I) das Volk zur Versammlung auf das comitium berufen (v. rex sacrificulus), quando rex comitiavit fas, Varr. LL. 6, 31: quando rex comitiassit (= comitiaverit) fas, Fest. p. 278 (a), 14: abgek. Q. R. C. F., Fast. ann. Iul. Praen. Mart. 24 (Corp. inscr. Lat. 12 p. 234.). – Dep. Nbf. comitior, ἀρχαιρεσιάζω (ich halte eine Wahlversammlung), Dosith. (VII) 430, 20. – II) in den Komitien wählen, dah. tribuni comitiati, die vom Volke gewählten (Ggstz. rufuli, die vom Feldherrn erwählten), Ps. Ascon. Cic. I. Verr. 30.
cŏmĭtĭō, āvī, ātum, āre, intr., convoquer le peuple sur le comitium : Varro L. 6, 31.