compagus
com-pāgus, i, m.,
- one belonging to the nearest village, Inscr. Orell. 3793.
com-pāgus, ī, m., der nächste Gau, Corp. inscr. Lat. 1, 571, 7 (wo archaist. Genet. compagei).
unus quippe frater custodia cernit reliquias sui ~i socii
compāgus, ī, m. , village rattaché à un autre : CIL 1, 682, 2.
Cernit reliquias sui Compagi socii,ubi
sociivox videtur Glossema.
Compaganus, in veteri Inscript. apud Gruter. 209. 1. Hinc nostri
Compagnondicunt, quam quidem vocem quidam aliunde arcessunt : Lipsius Cent. 3. Epist. 44. a
Combino: Henricus Stephanus a
Combenno, qui eodem curru utitur. Albertus Acarisius a
Compages: alii denique a pane, ut sint qui eodem pane vescuntur, quia veteribus
Compainsdicti qui posterioribus sæculis
Compagnons: qua voce utuntur Chronicon Flandriæ vernaculum cap. 79. et Berrius in Carolo VII.
Homo pacis meæ, qui edebat panem mecum; vel
panes meos, ut in Vulgata.
Campaguseditum in Bullario Cluniacensi pag. 24. 36. Vide in hac voce.
Compagnondicunt : quam vocem multiplici significatu usurpavere, ut videre est supra in Communio 8. et infra in
Compaignonuset
Companium.
Compaignons, honoris causa, archidiaconum et decanum ecclesiæ suæ appellat Guido episcopus Cameracensis, in Charta ann. 1333. ex Tabul. ejusd. eccl. :
Guis par la grace de Dieu evesques de Cambray à honerables hommes et amés Compaignons l'archidiacre de Cambresis et no cousin le doyen de nostre église, etc.
Ibidem :D'armes soions moi et toi Compagnon, Tien toi lez moi, gentil fius à baron.
Compagnons d'armes avons esté set ans.
Compaignable, Qui inter adolescentes innuptos, quos
Compagnonsvocabant, accensetur. Lit. remiss. ann. 1383. in Reg. 122. Chartoph. reg. ch. 344 :
L'exposant qui est jeunes homs et Compaignables, combien que mariez soit, etc.