decorosus
dĕcŏrōsus, a, um, adj. [decus],
- elegant, beautiful, Ambros. de Tob. 7.
decorōsus, a, um (decus), zierlich, schön, Ps. Augustin. serm. 51, 1. Ambros. de Tob. 7 u.a. (Sen. ep. 93, 10 jetzt ponderosi).
‘nemorosus’, id est nemoribus plenus; sic ‘~us’, ‘speciosus’ [etc. ]
puella pulchra facie atque ~a valde
dĕcŏrōsus, a, um, beau, brillant : Ambr. Tob. 7.
Pulcher, Decens, in Gloss. Gr. Lat. Papias et Gloss. Lat. MS. Regium Cod. 1013 :
Vitium decorosum, apud Virgil. Grammat. pag. 62. Apud Senecam Ep. 93. reposuit e codicibus Gronovius.