devio
dē-vĭo, āvi, 1, v. n., to turn from the straight road, to go aside, to deviate (late Lat.; for de via declinare or devertere).
- I Prop., Macr. Somn. Scip. 1, 22; Aug. Doctr. Christ. 3, 36 fin.—
- II Trop., Macr. S. 5, 15; Symm. Ep. 9, 121: a vero, Vulg. Exod. 23, 2.
dē-vio, āvī, ātum, āre, vom Wege abgehen, abweichen, abirren, a) eig.: consuetudo deviandi, Augustin. de doctr. Chr. 1, 36. § 41: paululum a medio, Macr. somn. Scip. 1, 22, 7: numquam ad septentrionalem verticem, ibid. 1, 21, 10. – b) übtr., absol. = irren, fehlen, Macr. somn. Scip. 2, 17, 13. Auson. prof. 6, 37. p. 259 Schenkl: m. ab u. Abl., Macr. sat. 5, 15, 1 u. 7, 16, 33. Amm. 22, 10, 2 u. 11, 10 u.a. Symm. ep. 9, 131: m. in u. Akk., in contrariam partem, Th. Prisc. 2, 1, 1.
dēvĭō, āvī, ātum, āre, intr., dévier, sʼécarter du droit chemin : Macr. Scip. 1, 22 || [fig.] Macr. Sat. 5, 15 ; Symm. Ep. 9, 121.