devito
devito, to avoid, shun
dē-vīto, āvi, ātum, 1,
- v. a., to avoid, go out of the way of, shun (rare but class.): illos fluctus, Plaut. Rud. 1, 2, 79 (167); cf.: procellam temporis, Cic. Verr. 1, 3, 8: malum, Ter. And. 611: letum, Lucr. 3, 1092: dolorem, Cic. Tusc. 2, 26: exiguum censum turpemque repulsam, Hor. Ep. 1, 1, 44: suspicionem, Suet. Tib. 11: δυσφημίαν nominis, id. Aug. 92: stultitiam, Vulg. Eccl. 2, 3.
dē-vīto, āvī, ātum, āre, etwas vermeiden, umgehen, einer Sache aus dem Wege gehen, hoc malum, Ter.: procellam, Cic.: dolorem, Cic.: turpia (Ggstz. expetere honesta), Cic.: alterum vitium (Ggstz. incidere in alterum), Sen. rhet.: exiguum censum animi capitisque labore, Hor. – m. folg. Infin., Sen. exc. contr. 3. praef. § 12. Tert. apol. 1 u. ad nat. 1, 1.
dēvītō, (12) āvī, ātum, āre, tr., éviter, échapper à : Cic. Verr. 1, 1, 8 ; Part. 91 ; Hor. Ep. 1, 1, 44.
dē-vītō āvī, ātus, āre,
- to avoid, shun: procellam temporis: Quae (mala), T.: repulsam, H.