diffamo
diffamo, to make a scandal of, divulge
dif-fāmo, āvi, ātum, 1, v. a. [fama], to spread abroad by an ill report; to publish, divulge.
- I Prop. (rare and not anteAug.): vulgat adulterium diffamatumque parenti Indicat, Ov. M. 4, 236; cf. prava, Tac. A. 14, 22: nomen pessimum super virginem, Vulg. Deut. 22, 19.—
- B To decry, defame, malign: viros feminasque procacibus scriptis, Tac. A. 1, 72; cf.: aliquem probroso carmine, id. ib. 15, 49: aliquem probris, Ap. M. 1, p. 107; Vulg. Matt. 9, 31.— With acc. and inf.: diffamat, incendio repentino domum suam possideri, Ap. M. 4, p. 147.—
- II To declare, make known, proclaim widely (late Lat.): Deus diffamatur, Aug. de Morib. Eccl. 14: sermonem, Vulg. Marc. 1, 45.
dif-fāmo, āvī, ātum, āre (dis u. fama), unter die Leute bringen, I) im üblen Sinne, etwas ruchbar machen, jmd. verschreien, verlästern, verunglimpfen, verleumden, adulterium, Ov.: prava, üble Gerüchte verbreiten, Tac.: alqm procacibus scriptis, Tac.: alqm probris, Apul.: homo quispiam turpitudine pristinae vitae diffamatissimus (höchst verschrien, verrufen), Gell. 18, 3, 3. (Hertz defamatissimus). – diffamat (er verbreitet das üble Gerücht) m. folg. Acc. u. Infin., Apul. met. 4, 10. – II) im guten Sinne, a) übh.: sermonem, Vulg. Marc. 1, 45. – b) preisen, feiern, deus diffamatur, Augustin. de mor. ecl. 14: diffamatā et praevalescente religione Christianā, Augustin. de civ. dei 2, 21: venator studiis popularibus diffamatus, Augustin. conf. 4, 14.
diffāmō, (14) āvī, ātum, āre (dis, fama), tr., ¶ 1 divulguer : Ov. M. 4, 236 ; Tac. Ann. 14, 22 ¶ 2 diffamer, décrier : Tac. Ann. 1, 72 ; 15, 49 || répandre le mauvais bruit que [prop. inf.] : Apul. M. 4, 10.
- 1. (poët.; postklass.) belasteren, geruchten verspreiden over (m. acc.) [alqm procacibus scriptis; alqm carminibus];
- 2. (August.) prijzen, roemen [religionem Christianam].
diffamo —, ātus, āre
- dis- + fama, to make a scandal of, divulge: adulterium diffamatum, O.: prava, Ta.—To malign: viros procacibus scriptis, Ta.