dummodo
dummŏdo, v. dum, I. B. 2. a.
- β.
dummodo, s. dumno. II, 4.
promittens se multum illi esse placatum, dum modo ille ‥ tristitiam deponeret
promisit se ei ‥ donaria ‥ largiturum ‥, ~o ille domum rediret
utrum proprietarii sint non curant, ~o ‥ possessores efficiantur
licet [schismatici ] aliqua jura ecclesiastica †possunt [? l. possint ] habere, ~o non †sunt [? l. sint ] heretici
quod nulli ‥ liceat aliquos alterius partis subditos navigantes, ~o ‥ evidenter constet ‥ quod alterius partis subditi naves ‥ sint, ‥ a licita navigatione impedire(
~o litteras dimissorias ‥ exhibuerit(v.
debet invenire j equum ‥ ad fima ‥ extrahenda ‥; et valet opus per diem ij d. et non plus, quia dominus inveniet pastura[m ] ad animalia ~o fecerint opus
cujus [ducis Hibernie ] stolida precordia ‥ spes pascebat inanis, ~o de ‥ ejus ‥ rabie ‥ appellantes in punctu temporis cerciorati extiterant
summi regis clemencia ‥ pacem ‥ vestris concedat temporibus, ~o reges et principes ‥ habebunt laudare regem regum
Scotti ‥, ~o Angli in ‥ obsidione [Berwici ] residerent, ‥ subito venerunt in comitatum Ebor’
ego Johannes de M‥., ~o sic ut premittitur agerentur ‥, presens interfui
dummŏdŏ (10) ou dum mŏdŏ, conj. avec subj., pourvu que : Cic. Br. 295 ; dummodo ne Cic. de Or. 3, 185, pourvu que ne pas ; v. dum § 3.
dummodo or dum modo see 2 dum.