dumus
dumus, a thorn-bush, bramble
dūmus, ī, m.: a bramble, 4.526; brake, thicket.
dūmus (old form dusmus, v. dumosus), i, m. [dusmus for densimus, from densus],
- a thorn-bush, bramble, Cic. Tusc. 5, 23, 65; Verg. G. 3, 315; 338; 4, 130; id. A. 4, 526 et saep.
dūmus, ī, m., ein dicht verwachsener hoher Strauch, das Gestrüpp (während sentis der »niedere Dornbusch«), dah. im Plur. = dumetum (w.s.), Cic. u.a.: dumi silvestres, Sen.: dumi et sentes, Lact.
in Nitriae frondosis accola dumis
~us,þyrne ; ~is, spinis
~us, i. spina, spineta,þyrne ; ‥ †~as, spinas velgræ“fe
~orum asperitatem
locum ~orum et veprium densitate inaccessibilem
prosilit a dumo perdix
cum bestiola ‥ fetus teneros ‥ extra ~os in planitiem eduxisset
usque ad quendam ~um extra boscum [] : †dunum CalIMisc 2063
cum bosco, ~is, sepibus et divisis omnibus
excussi dumos; aucupat alter aves
: excutit hic dumos; occupat alter aves
vulgari proverbio dicitur Gallice: ‘avis que ad quemlibet ~um [OF ] resistit, tarde veniet ad bonum arboris subclinatorium’ib. :a tuz buysuns
~o abjecto et caude pennis ordine perfectis
dūmus (12) (arch. dusmus ), ī, m. , buisson, hallier : Cic. Tusc. 5, 65 ; Virg. G. 3, 115.
(dūmus ī), m
- a thorn-bush, bramble. — Only plur, a thicket: e dumis eminens: silvestres, V.