flagitator
flagitator, an importunate asker, dun
flāgĭtātor, ōris, m. [flagito],
- an importunate asker, demander, dun (rare but class.): eicite ex animo curam atque alienum aes: Ne quis formidet flagitatorem suum, Plaut. Cas. prol. 24; cf. id. Most. 3, 2, 81 (770); so of a dunning creditor, Gell. 17, 6, 10.—Transf.: hunc video flagitatorem, non illum quidem tibi molestum, sed assiduum tamen et acrem fore, Cic. Brut. 5, 18 (see the passage in connection).—
- β With gen.: triumphi ante victoriam flagitator, Liv. 8, 12, 9: pugnae, id. 2, 45, 18.
flāgitātor, ōris, m. (flagito), der drängende Forderer, a) übh.: pugnae, Liv. 2, 45, 13: triumphi, Liv. 8, 12, 9. – b) der Einforderer einer Geldschuld, der drängende Mahner, v. Gläubiger, Plaut. u. Gell.: fl. molestus, Amm.: v. Steuereinnehmer, Amm. 21, 16, 17. – c) der drängende Mahner an ein Versprechen, Cic. Brut. 18.
flāgĭtātŏr, (14) ōris, m. (flagito), qui réclame avec instance : triumphi Liv. 8, 12, 9, qui réclame le triomphe || qui réclame une créance, une promesse, créancier tenace : Pl. Cas. 24 ; Cic. Br. 18 ; Gell. 17, 6, 10.
- 1. vorderaar, opeiser [pugnae; triumphi];
- 2. schuldeiser.
flāgitātor ōris, m
- flagito, an importunate asker, dun: pugnae, L.: adsiduus et acer.