Logeion | fur

fūr, furis, c.: a thief.

fūr, fūris, comm. [root fer-, v. fero; cf. Gr. φώρ, Gell. 1, 18], a thief (syn.: latro, praedo, pirata, raptor).

I Lit.: quodsi duodecim tabulae nocturnum furem quoquo modo, diurnum autem, si se telo defenderet, interfici impune voluerunt, etc., Cic. Mil. 3, 9: ita in legibus posiverunt, furem duplici comdemnari, feneratorem quadrupli, Cato R. R. praef. § 1: fures privatorum furtorum, opp. fures publici, id. ap. Gell. 11, 18, 18: canes aluntur in Capitolio, ut significent, si fures venerint, Cic. Rosc. Am. 20, 56: fures aerari, Sall. C. 52, 12: a Philippo interrogatus, quid latraret, furem se videre respondit, Cic. de Or. 2, 54, 220: M. Carbo condemnatus, fur magnus, e Sicilia, i. e. extortioner, id. Fam. 9, 21, 3: ne quis fur esset, neu latro, neu quis adulter, Hor. S. 1, 3, 106: (Priapus) furum aviumque Maxima formido, id. ib. 1, 8, 3: Sallustius historicus priscorum verborum ineruditissimus fur, Suet. Gram. 15: fur tuos, i. e. who carried you off, Plaut. Capt. 5, 4, 21 (1018).—In the fem.: fures estis ambae, Plaut. Poen. 5, 4, 67 (1240).—
II Transf.
- A As a term of vituperation applied to slaves, thief, rascal, rogue, knave: tun' trium litterarum homo Me vituperas? fur, etiam fur trifurcifer, Plaut. Aul. 2, 4, 47 (326); cf.: non fur, sed trifur? id. ib. 4, 4, 6 (633); 4, 10, 38 sc.; id. Cas. 3, 6, 1 (720); id. Ps. 1, 3, 131 (360) et saepe quid domini faciant, audent cum talia fures! Verg. E. 3, 16: manipulus furum, Ter. Eun. 776.—
- B A robber-bee, drone, usually called fucus, Varr. R. R. 3, 16, 19.

fūr, fūris, c. (φώρ), der Dieb, die Diebin, der Spitzbube, die Spitzbübin, I) eig.: non fur, sed ereptor, Cic.: non fur, sed raptor, Augustin.: fur thesaurarius, Plaut.: fur nocturnus, Cic.: mali fures, Hor.: fures provinciales, Plünderer der Provinzen, Vopisc.: manufesto fur es mihi, Plaut.: fures estis ambae, Plaut. – v. literar. Diebe, exclamat furem, non poëtam fabulam dedisse, Ter. eun. prol. 23: priscorum Catonisque verborum ineruditissimus fur (v. Sallust), Suet. gr. 15. – als Schimpfwort für Sklaven, Spitzbube, Schurke, Schalksknecht, Komik. u. Verg. (auch Cic. Tusc. 4, 48): manipulus furum, Ter. – II) übtr., die Raubbiene, Varro r. r. 3, 16, 19.

fur [CL] 1 thief, one who unlawfully deprives another of his goods; b (fig.); c (w. ref. to the Devil). d one who steals by night. latro nequaquam pro furto vel latrocinio furem alium damnat quem potius optat, tuetur, amat, utpote sui sceleris consortem Gildas EB 100; ultio quapropter letali calce reatum / vindicat et furem crudeli verbere plectit Aldh. VirgV 2592; obsecro quid pati debeat siquis aliquid de ecclesia furtu abstulit. respondit Gregorius: hoc tua fraternitas ex persona furis pensare potest qualiter valeat corrigi. sunt enim quidam qui habentes subsidia furtum perpetrant ‥ (Lit. Papae) Bede HE I 27 p. 50; non enim sacerdos constitutus est ad hoc ut sit judex furum aut latronum Ælf. Ep. 3. 81; nisi ut servum suum puniret qui suo conservo communem dominum deserere et ad se transire persuasisset, ac traditor fugitivum fur furem cum furto domini sui suscepisset Anselm (CurD 1) II 57; 1106 (v. ecclesia 5b); fur quod furatur illi qui celare voluerit committit Alex. Cant. Dicta 14 p. 162; hunc hominem Bricstan viz. furem esse, pecuniam regis propriam in latrocinio habere, celare, et ut criminis hujus judicium et penam evadere valeat ‥ monachatum querere sciatis Ord. Vit. VI 10 p. 126; malivoli fures desiderabant illum diem videre quo res alienas libere possent furari seu rapere Ib. XIII 22 p. 59; exclamavit: “quidnam est? fures! fures!” Gir. GE II 17 p. 248; c1250 catalla furium interceptorum et omnes alii exitus sint cellerario et fures in terra cellerarii capti sive alii malefactores conserventur in gaola Bury St. Edm. 192; s1256 (v. exactor 1); 1453 (v. derobator b). b fur [cf. Matth. xxiv 43] ‥ non unum est sed multiplex, quia singulis virtutibus singula vitia insidiantur Anselm Misc. 356. c ne praedo pellax caelorum claudere limen / vel sanctos valeat noxarum fallere scena, / ne fur strofosus foveam detrudat in atram Aldh. VirgV pref. 15–17; bellicosus in agone / Christi, adverso agmine / consternatus quo quiritat / fur vix erectus, indicat (Æthelwald) Carm. Aldh. 2. 36. d Dominic V. Ecgwini I 4 (v. diurnus 1a); furvus, -a, -um, i. niger unde secundum Isidorum [Isid. Etym. X 106, XII 2. 39] hic fur, -ris, eo quod nocte ambulat Osb. Glouc. Deriv. 219; tempore nocturno fur aufert, latro diurno Garl. Syn. 1585C; hic fur, a nyte thefe, tempore nocturno fur aufert, latro diurno WW. 2 (leg., non-specific term of broad application) thief. b (furis apprehensio or sim.) infangthief. GAS 511 (v. dominus 4); 1269 non ero latro nec socius latronis nec furtum nec furem celare debeo CBaron 76; Bracton 105 (v. 1 abigeus a); Ib. (v. effractor 1b); si quis ~em nocturnum occiderit, ita demum impune foret Ib. 144b; 1375 communis fur (v. depraedari 2). b 858 penalium rerum principali dominatione furisque conprehensione CS 496; s1188 in ~is apprehensione (v. effusio 2b). 3 robber bee. 1283 ne aliquando pastores cogere videatur lupos gregibus, hircos ovibus, fures apibus evangelicis immiscere Peckham Ep. 497.

fūr, (10) fūris, m. (φώρ), voleur : Cato Agr. præf. 1 ; Cic. Mil. 9 ; alicujus rei Pl. Pœn. 185 ; Sall. C. 52, 12 ; Gell. 11, 18, 3, voleur de qqch. ; tuus fur Pl. Capt. 1018, ton voleur, cf. Truc. 110 ; fures thesaurarii Pl. Aul. 395, voleurs de trésors, cf. Catul. 33, 1 || [injure à des esclaves] voleur, pendard : Pl. Aul. 326 ; 633, etc. ; Virg. B. 3, 16 || frelon : Varro R. 3, 16, 19.

fūr, fūris m en f dief, dievegge [nocturnus]; (als scheldw.) schurk, (spits)boef.

fur , furis. m. f.
賊。奴。蜜蜂奴。Fures estis ambae 汝二女皆爲賊。

Suggest a Translation
See an image

, Furis apprehensio. Charta Ethelredi Reg. Angl. pro Monasterio S. Albani : Quia omnimodis cuncta illius Monasterii possessio nullis est obnoxia fiscis, scilicet nec expeditionis, nec pontis et arcis ædificamine, nec juris regalis fragmine, nec Furis apprehensione, etc. Notanda vocis origo quam tradit Wolfhardus in Mirac. S. Walpurgis sæc. 3. Bened. part. 2. pag. 298 : Fures qui a Furvo, id est nigro traxere etymologiam priscam. Vide Escapium.

fūr fūris, m

1 FER-, a thief: nocturnus: fures aerari, S.: magnus ex Sicilia, i. e. extortioner.—As a term of abuse, thief, rascal, rogue, knave: ut cum fure disputabo: audent cum talia fures, V.

Fur

(φώρ). A thief; humorously called “a man of three letters” (homo trium litterarum, Plaut. Aul. ii. 4, 46). See furtum.

fur

Saved

Recent