ignio
ignĭo, īvi or ĭi, ītum, 4, v. a. [ignis],
- to ignite, set on fire, make red-hot (post-class.): ut igniverint, Prud. στεφ. 10, 1077.
- —Hence, ignītus, a, um, P. a., fiery, glowing.
- A Lit.: liquor, Serv. Verg. A. 6, 33: aether, Ap. Mund. p. 57: tela, id. ib. p. 61.— Comp.: quod vinum natura esset ignitius, Gell. 17, 8, 10.—Sup.: draconis effigies ignitissima, Jul. Var. Rer. Gest. Alex. 3, 56.—
- B Trop.: ingenium, Prud. Ham. 546; Sid. Ep. 1, 11.
īgnio, īvī, ītum, īre (ignis), feurig-, glühend machen, heiß machen, erhitzen, anzünden, Cypr. ad Fortun. 11. p. 339, 1 H. Augustin. epist. 149, 33 u. in psalm. 65, 16. Prud. perist. 10, 1078. Chalcid. Tim. 39 B. u. 351. Iul. Val. 3, 6 (3): ignito aëre (Abl. absol.), Chalcid. Tim. 318: sales igniti, Th. Prisc. 2, 15 in.: ferrum ignitum, Plin. Val. 2, 18: aqua ignita, Firm. de err. 3, 5: pelles sole ignitae, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 8, 112. – ➳ īgnītus, Adi., s. bes.
igniō, īvī, ītum, īre (ignis), tr., mettre en feu, brûler : Prud. Perist. 10, 1077 ; Eccl.