ignitabulum
ignītābŭlum, i, n. [ignio], an implement for producing fire.
- I Lit., Sol. 11, § 19; cf.: ignitabulum ignis receptaculum, Paul. ex Fest. p. 105 Müll.—*
- II Trop.: ingenii virtutisque, Macr. S. 2, 8, 4.
īgnītābulum, ī, n. (ignio), das Feuerzeug, Solin. 11, 19; vgl. Paul. ex Fest. 105, 7. – übtr., Anreizungsmittel, Macr. sat. 2, 8. § 4.
pro ‥ uno ~o magno ad xiij s. iiij d. et duobus malleis
ignītābŭlum, ī, n. (ignio), sorte de briquet : P. Fest. 105, 7 || [fig.] ce qui enflamme : Macr. Sat. 2, 8, 4.