igniculus
igniculus, a little flame, spark
ignĭcŭlus, i, m. dim. [ignis], a small fire, a little flame, a spark.
- I Lit.: quaedam exigua animalia igniculi videntur in tenebris, Quint. 12, 10, 76; Plin. 35, 15, 52, § 184; Juv. 3, 102.—
- B Transf., of color, a glittering, sparkling: onyx Indica igniculos habet, Plin. 37, 6, 24, § 90; 37, 7, 25, § 93.—
- II Trop., fire, sparks, vehemence, etc. (freq. in Cic.): quo tolerabilius feramus igniculum desiderii tui, i.e. vehemence, Cic. Fam. 15, 20, 2: (natura) parvulos nobis dedit igniculos, quos celeriter malis moribus opinionibusque depravatis sic restinguimus, ut nusquam naturae lumen appareat, sparks (= scintillas), Cic. Tusc. 3, 1, 2; cf. id. Leg. 1, 12, 33: quasi virtutum igniculi et semina, id. Fin. 5, 7, 18: nonnullos interdum jacit igniculos viriles, id. Att. 15, 26, 2: ingenii igniculos ostendere, Quint. 6 praef. § 7.
īgniculus, ī, m. (Demin. v. ignis), ein Feuerchen, kleines, schwaches Feuer, ein Flämmchen, I) eig., Plin. u.a. – im weitern Sinne = das Flammende eines Edelsteins, Plin. 37, 90 u.a. – II) übtr.: 1) die Heftigkeit, desiderii, brennende, heiße Sehnsucht, Cic. ep. 15, 20, 2. – 2) der Funke, der erste Anfang, Zündfunke, virtutum, Cic.: iacit igniculos viriles, wirft (zeigt) Funken männlicher u. entschlossener Sinnesart, Cic. – ➳ Nbf. īgniculum, ī, n., Fulgent. mythol. 3, 4. p. 63, 22 Helm.
cumque ad ~um, quem sibi sub arbore quadam ‥ congesserat, ‥ lucubrasset, ‥
sopitos fomitis ignicolos suscitare
modicus est in eis [sc. ciconiis ] ille ~us ut potius indigeat fomento quam temperamento. unde sufficit eis aer tantum per poros subintrans
exilis species quam vincit flosculus, / ‥ / quam fugat febrium brevis igniculus
cum facibus inflammatis, lanternis, et cericis lampadibus, ac aliis ignicolis de lino, canabo, pice et bitumine mixtis, navigium incenderunt
ceperunt ignifera tela una cum pilis ac pilulis, stupis lini, pice ac bitumine, sepo necnon sulphure, compactis et compaginatis
ita et iste humillimus gentis nostrae ~us [sc. Wilfrithus ], excitante Deo, a finibus terrae audire sapientiam praesulum mundi Romam venit
non parva caritate, quantum in pectore peccatoris ejus ~us scintillare valet
credo quod intra secretum pectoris vestri quidem adhuc vivat ~us
vivebat in animo vestro indeficiens quidem regie bonitatis ~us
tu, si amoris sacri penes te scintillulam habes, admove sedulus scintillule tue laudationis oleum, quo vivat et vegetetur ~us tuus
ut de magno illo incendio in celestibus omnia concremante scintillulam aliquam a Patre luminum impetremus, quam impositis lignis et ‥ admoto flatu ‥ suscitemus, donec de ~o ignis demum convalescat
nec alius in extremis spiritum incipiens exalare sustinuit se a muliere etiam bona tangi, dicens quia adhuc modicus ~us in eo vigebat, de quo noluit admotam stipulam inflammari
timoris stimulo et amoris ~o stimulati
quantumcumque homo in se flammas voluptatis extinxerit, semper tamen manet ~us non mortificatus
~o Spiritus Sancti tuum ad veram sapientiam animum accendentis
si ingenii nostri ~um lux divina splendore suo dignaretur ignire, ‥
ut ‥ excitare velitis illius sancti propositi ~um
ignĭcŭlus, (14) ī, m. (ignis), ¶ 1 petit feu : Plin. 35, 184 || faible éclat [couleur] : Plin. 37, 90 ¶ 2 [fig.] a) = vivacité : Cic. Fam. 15, 20, 2 ; b) pl., étincelles = germes : Cic. Tusc. 3, 2 ; Leg. 1, 33 ; Fin. 5, 18.
- 1. (postklass.) vlammetje, vonkje;
- 2. (metaf.) (a) gloed, hevigheid [desiderii brandend, gloeiend verlangen]; (b) plur. eerste aanvang, kiemen [virtutum; viriles vonken v.h. mannelijk karakter].
īgniculus ī, m dim.
- ignis, a little flame, spark: igniculum si poscas, Iu.—Fig., fire, vehemence: desideri tui: virtutum igniculi, sparks: iacit igniculos virilīs.