About
Menu

interire

interire [CL] 1 (of living thing) to perish, die; b (spiritually). c (of life) to be extinguished, cease (in quot., w. ref. to life of soul). serpentes, ‥ mox ut ‥ odore aeris illius adtacti fuerint, ~eunt Bede HE I 1 p. 12; adhibe consilium ‥ aut aliter internis anxietatibus ~ibo G. Mon. VIII 19; telis Dianae et Apollinis confixi ~ierunt Natura Deorum 71; [Orion] vel Diane sagittis vel scorpionis aculeo fingitur ~iisse; sed veri similius est, ut ait Servius [Serv. Aen. I 535], a scorpione interemtum esse Alb. Lond. DG 9. 6; morti nil debens, interis in tormento; / pena torqueris debita transgressori J. Howd. Cant. 79.  b ne penitus anima tanto tempore caelestis medicinae [Bieler adds: jejuna] ~eat Gildas Pen. 1.  c Bern. Comm. Aen. 5 (v. interitus 1b). 2 (of material thing) to be destroyed. si religio non fuisset, civitas ~isset Lucian Chester 41; carbo, dum ~isse creditur, majoris fit virtutis, nam iterum incensus majori virtute calescit Neckam NR II 50 p. 160. 3 to cease to exist, disappear, be dispersed; b (w. ref. to Holy Spirit’s departure from person). cum balliva potens floret, pomposa sequela / plebis eam sequitur; cum ballive dominatus / interit, interiet subito memorata sequela D. Bec. 1664; crux in Calvaria grandis erigitur / ‥ / in qua mors interit, dum vita moritur Walt. Wimb. Carm. 577; Augustinus, II soliloquiorum [II 15. 28], probat quod veritas non potest ~ire Ockham Quodl. 577.  b 1170 nec moveat si Spiritum Sanctum, qui proculdubio immortalis est et beata vita justorum, dictum est in aliquibus ~ire J. Sal. Ep. 296 (300) p. 700.

Saved

Recent