interitus

intĕrĭtus, a, um, Part., from intereo.

intĕrĭtus, ūs, m. [intereo],

• destruction, ruin, annihilation (class.): interitus est quasi discessus et secretio, ac diremptio earum rerum, quae junctione aliqua tenebantur, Cic. Tusc. 1, 29: omnium rerum interitus atque obitus, id. Div. 2, 16, 37: legum, id. Cat. 3, 8: exercitus, id. Div. 1, 32: pravitatis, id. Fin. 2, 9: immaturus, i.e. death, id. Brut. 33: tuum ingemuisse interitum, Verg. E. 5, 28: vitae, Gell. 15, 1.

inter-itus, ūs, m. (intereo), der Untergang, das Verschwinden, die Vernichtung, a) lebl. Subjj.: legum, Cic.: vitae, Gell.: pro me est repentina eius coloris facies (Erscheinung) et repentinus interitus (Verschwinden), Sen.: im Plur., omnium interitus atque obitus, Cic.: totarum urbium interitus, Sen. – b) leb. Wesen: immaturus, Cic.: voluntarius, Cic.: Caesaris, Cic.: consulum, Cic.: regum domesticorum, das Aussterben, Iustin.: u. so generis, Val. Max.: m. Abl. (durch), exercitus nostri interitus ferro, fame, frigore, pestilentiā, Cic. Pis. 40: Plur., ortus, interitus, Cic. de nat. deor. 1, 42.

interitus [CL] 1 (act of) perishing, death (freq. violent or premature); b (in spiritual sense; cf. 3 infra). Uilfrid ‥ eam [gentem] ‥ a clade infanda temporalis ~us eripuit Bede HE IV 13 p. 231; 985 (12c) quatinus [Ælferd] vita comite ‥ possideat; cum autem ~um communem advenire cognoverit ‥ haeredi post se commendet in propriam haereditatem CD 652; per cibum vetitum, / nobis interitum / constat inpositum (Suscitatio Lazari) Hil. Ronce. 77 (= Drama II 213); martyris interitum gladiis describere cesi Gerv. Cic. Vers. xlvii; ecce jam imminet ducis [sc. Christi] interitus Walt. Wimb. Carm. 447; s1415 ne ‥ subita et inopinata violencia lapidum ‥ dampnum, lesionem, vel ~um paterentur G. Hen. V 6.  b intelligimus nativitatem pueri qui dicitur Eolus quasi eonolus, id est seculi ~us, quia nascente homine seculum, i. e. vita anime, interit, dum gravedine carnis oppressa a divinitate sua descendit Bern. Comm. Aen. 5. 2 destruction. sed ipsi soli salvi erunt, terra autem erit in ~um [=Ezech. xiv 16] Gildas EB 61; ut vindicta necis ‥ / interitus fieret Solimae populique ruina Aldh. CE 4. 7. 19. 3 eternal death, damnation. ut quis usque ad ‥ perpetuum ~um hujus vitae vana sectatur Alch. Ep. 299; 844 (12c) qui [sc. Christus] ‥ humanum genus ‥ ab eterna [v. l. eterno] ~u diabolice dominacionis ‥ liberavit CS 444; quid tibi [sc. diabolo] cum vita immortali, qui vivens mortuus es, et manens semper in ~um vergis? sed et ego, infelix et miserrima peccatrix, ~us tui particeps fuissem V. Fridesw. B 7; amarissima ‥ penitudo et resipiscencia in extremis ‥ tales ‥ interdum a gehennali suspendit ~u Ad. Eyns. Visio 40; in anima [Christi] fuit triplex dolor ‥ tercius, de eorum ~u seu dampnatione [ME: of hare forlurenesse] qui eum interfecerunt AncrR 33; ut inopinate me pertrahant ad eternum ~um Uhtred Medit. 202.

1 intĕrĭtus, a, um, v. intereo

➳.

2 intĕrĭtŭs, (9) ūs, m. (intereo), ¶ 1 [choses] destruction, anéantissement : Cic. Div. 2, 37 ; etc. ¶ 2 [personnes] mort, meurtre : Cic. Br. 125 ; Cat. 3, 23 ; Rep. 2, 20 || exercitus nostri interitus ferro, fame Cic. Pis. 40, la destruction de notre armée par le fer, par la faim || pl., Cic. Nat. 1, 42.

interitus , us. m.
死。— patriae 國家敗壊。

Suggest a Translation
See an image

interitus ūs, m

• inter+I-, overthrow, fall, ruin, destruction, annihilation: interitum rei p. lugere: familiam ab interitu vindicare: omnium rerum interitūs: exercitūs.—Death: Sabini, Cs.: voluntarius: tuum ingemuisse interitum, V.