longanimiter
longănĭmĭter, adv. [longanimis],
- with long-suffering, patiently: ferre, Vulg. Heb. 6, 15: pati, Cassiod. Hist. Eccl. 10, 33.
longanimiter, Adv. (longanimis) = μακροθυμως, langmütig, Vulg. Hebr. 6, 15. Cassiod. hist. eccl. 10, 33.
ideo [Dominus ] ~iter expectat ut plures salventur
longitudo ‥ templi fidem sanctae ecclesiae designat per quam ~iter inter opera sua bona pravorum adversa tolerat
[monachus ignobiliter vivens ] tolerabatur ‥ ab eis [sc. fratribus ] ~iter ob necessitatem operum ipsius exteriorum
Dei famulus ‥ injurias perferens ~iter pio pectore sufferebat
obsecrans ‥ ne deficiatis [cf. ] sed ~iter ‥ Dei consolationem exspectetisEph. iii 13
martyriorum agonias ‥ in se ipsis tolerare ~iter
nec de hoc manerio ecclesia hec ~iter gaudere poterat
longănĭmĭtĕr (longanimis), patiemment : Vulg. Hebr. 6, 15 ; Cassiod. Hist. eccl. 10, 33.