mirandus
mirandus, wonderful, strange, singular
Frieze-Dennison Vergil
mīrandus, a, um: to be wondered at; wonderful, strange, 1.494. (mīror)
Could not find mirandum in Logeion dictionaries.
mirandum Adjective: neuter nominative singular, Adjective: neuter accusative singular, Adjective: neuter genitive plural, Adjective: neuter vocative singular, Adjective: masculine genitive plural, Adjective: masculine accusative singular of mirandus
mirandum Verb: present passive gerundive plural, Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive plural, Verb: present active gerund singular, Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive singular of miror
mīrandus, a, um, P. a., v. miror fin.
mīrandus, a, um (miror), bewundernswert, -würdig, wunderbar, haud miranda facta dicis, Plaut.: mirandumne id est? Ter.: m. altitudo, Cic.: m. fides, Stat. – mirandum in modum, auf w. Weise, Cic.
mīrandus, (12) a, um, part.-adj. de miror, étonnant, merveilleux, prodigieux : Cic. Verr. 2, 5, 60 ; mirandum in modum Cic. Att. 9, 7, 3 ; Fam. 15, 8, dʼune façon étonnante.
mīrandus
adj.
- P. of miror, wonderful, strange, singular: mirandumneid est? T.: quo minus mirandum est homines consuluisse, S.: altitudo: mirandum est, unde, etc., the wonder is, etc., Iu.: mirandum in modum, wonderfully.