miratio
mīrātĭo, ōnis, f. [miror],
- wonder, admiration: mirationem facere, Cic. Div. 2, 22, 49.
mīrātio, ōnis, f. (miror) = θαῦμα (Gloss.), die Verwunderung, causarum ignoratio in re nova mirationem facit, Cic. de div. 2, 49 M. (Baiter mit Bake admirationem): subiit quaedam me ex recordatione miratio, Chalcid. Tim. 25 D.
[homo in Asia ] duo pectora, quattuor manus et bina capita habuit et ad ipsius ~onem multos rumorosa contrahebat opinio
mīrātĭō, ōnis, f. (miror), admiration, étonnement : mirationem facere Cic. Div. 2, 49, provoquer lʼétonnement.