multare

1 multare v. 1 molitare

2 multare v. 1 mulcare

3 multare, mulctare [CL] 1 to fine, mulct. pena pecuniaria ~tati fuerunt Gir. Spec. III 12 (v. 3 errare a); nec arrarum nec fidei dampno ~ctabitur ipsa vel parentes ejus Vac. Mat. 282; 1283 auctoritate vestra ~ctatus fuit in x libris esterlingorum Peckham Ep. 427. 2 to levy or exact (tax or sim.). dum multat taxa [gl.: dum recipit taxam et exacciones de regno] non fiet gracia laxa (J. Bridl.) Pol. Poems I 183-4; tollyn, or take tolle, ~to PP. 3 to reproach. illum ‥ tali animadversione ~tavit Gildas EB 38. 4 (gen.) to punish, afflict, or sim. (v. et. 1 mulcare). dum eadem mortis ira, qua filii sunt, ~tatur Gildas EB 69; cum fatuis virginibus ‥ ~tabitur Aldh. VirgP 15; justa sunt divinitus ultione ~tati Bede Kings 718; ~tabitur, witnath GlC M 344; graviori sunt ~tandi paenitentia Anselm (Ep. 257) IV 170; ave, [Jhesu] proles pro patrio / gratis multata [v. l. mulctata] vicio J. Howd. Cyth. 83. 2. 5 a (gdv. as sb. m.) person who is to be punished. b (p. ppl. as sb. m.) person who has been punished. a ut extra ecclesiae asylum ~tandus caperetur Gosc. Transl. Mild. 21 p. 183. b ne enim ~ctatus haberet materiam conquerendi, quod a patre acceperat, filiabus contulit V. Edm. Rich P 1806E.

multare

Saved

Recent