praecursorius
praecursōrĭus, a, um, adj. [praecursor],
- precursory (post-Aug.): epistula, Plin. Ep. 4, 13, 2: index, Amm.15, 1, 2 (al. procursorius).
praecursōrius, a, um (praecursor), voran-, vorauseilend, haec quasi pr. epistula, Vorbote, Plin. ep. 4, 13, 2: pr. index, ein vorläufiger Bote, Amm. 15, 1, 2.
quia in Johannis baptismo non fuit regeneratio, sed quadam ~ia significatio baptismi Christi
Johannes enim precursor erat Christi et ejus preco, et sua nativitate quasi preconia et ~ia voce Christi nativitatem nunciavit
præcursōrĭus, (16) a, um, envoyé en avant, qui précède : Plin. Min. Ep. 4, 13, 2 ; Amm. 15, 1, 2.