profari

profari [CL] 1 to utter, tell forth; b (w. indir. qu.). ne unum quidem sermonem umquam ~fari poterat Bede HE V 2 p. 283; e quibus ista mihi tenui sermone profare / satius imperito quam cuncta linquere verbis Mir. Nin. 453.  b quid pars a specie distet, te posco, profari Altercatio 73. 2 to foretell. ~fatur, id est praeloquitur futura Bede Sam. 556; 14‥ de quo loco in lingua Cornubica quia prophatum fuit ab antiquo, in Polsethoe y whylyr anethow, ‥ ‘in Polsethow †habitacionis [l. habitaciones] seu mirabilia videbuntur’ (Cart. Glasney) Journal of the Royal Institution of Cornwall VI (1878–80) 217.