profatus
prŏfātus, ūs (only in abl. sing.), m. [profor],
- a speaking out, uttering, saying, pronouncing (post-Aug.): effreno nimbos aequare profatu, Stat. S. 5, 3, 103: vocis, Sen. Apoc. 7: voces dictu profatuque ipso tetrae, Gell. 18, 11, 2.
profātus, Abl. ū, m. (profor), das Aussprechen, vocis, Sen. u.a.
praescivit porro Michahelis adesse pro ‥ [v. l. profatum ]
1 prŏfātus, a, um, part. de profor.
2 prŏfātŭs, (16) abl. ū, m. , action de parler, débit, paroles : Stat. S. 5, 3, 103 ; Sen. Apoc. 7, 2 ; Gell. 18, 11, 2.