progener
progener, a grand-daughter’s husband
prō-gĕner, i, m.,
- a granddaughter's husband: progenerum appellat avus neptis suae virum, Paul. ex Fest. p. 228 Müll.; cf.: socer dicitur uxoris meae pater: ego illius sum gener: socer magnus dicitur uxoris meae avus: ego sum illius progener. Item prosocrus mihi uxoris meae avia est: ego illius sum progener. Dig. 38, 10, 5; Suet. Aug. 19: nihil illi profuisset puer Agrippa et Tiberius progener, Sen. Ep. 21, 4; Tac. A. 6, 45; id. H. 5, 9.
prō-gener, generī, m., der Kindestochtermann, Gatte der Enkelin, Sen., Tac. u.a.
prōgĕnĕr, (14) ĕrī, m. , le mari de la petite-fille [par rapport à lʼaïeul] : P. Fest. 228 ; Dig. 38, 10, 5 ; Tac. Ann. 6, 45.
Pronurus, dicitur
ProgenerTheodosii Augusti dicitur, quia scilicet ille
Serenam, Theodosii ex Honorio fratre neptim, duxerat, quam Theodosius adoptarat in filiam, ut auctor est Claudianus : proinde Stilico vice generi Theodosii erat, cum Serena non ejus esset naturalis filia, sed adoptiva.
prōgener ī, m
- a grand-daughter's husband, Ta.