progignere

progignere [CL] 1 to beget, generate, bring forth; b (transf.). tres pueri avita Ebreorum stirpe progeniti [gl.: generati, nati] Aldh. VirgP 21; infantes ab his hominibus ac feris in mari progenitos Lib. Monstr. II 32; liberi ejus de ædilberga regina progeniti Bede HE II 14 p. 114; Agnetem ‥ uxorem duxit ex qua filium nomine Guillelmum progenuit Ord. Vit. VIII 5 p. 300; Oswaldus ‥ de spineto pagane gentis velut florens rosa educitur, de palea spurcitie abjectionis candidissimi farris similis ~itur R. Cold. Osw. 8; quicquid ‥ docuit, docuisse putatur Apollo, / a quo progenitum fabula Greca refert J. Sal. Enth. Phil. 860; quomodo sc. ex nobilissimo sanguine et stirpe regia antiqua Anglie secundum carnem progenitus erat Blakman Hen. VI 3. b adoptivas regenerantis gratiae filias ex fecundo ecclesiasticae conceptionis utero spiritalis verbi semine progenitas [gl.: i. generatas, natas] Aldh. VirgP 2. 2 (of plant) to bring forth, produce; b (in fig. context). ex ipsis lignorum ramusculis exorti seu vernantis prati holusculis progeniti [gl.: forþ atogene] Aldh. VirgP 9. b nascitur atra frutex ex ista radice frondens / ‥ / necnon invidiae pestis progignitur inde Aldh. VirgV 2714. 3 (of place) to give birth to, produce. quamvis praecipua praecellant flumina fontis, / frigida quem gelidis progignit glarea limphis Aldh. VirgV 221; felix Italia prae cunctis partibus orbis / quae meruit talem progenuisse virum W. Chester Vers. Anselm. 2. 174. 4 to create. novum genus progignitur / quinta die de limpidis / nascens aquis natantium / volantiumque sub polo Bede Hymn. I 11. 621. 5 (w abstr. obj.) to give rise to, cause. solet ‥ proceleumaticus a tertia declinatione per obliquos casus ‥ progigni, ut ‘nemoribus’ Aldh. PR 125.

progignere

Saved

Recent